Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

zordur benim sevdiklerim, kafamda kurduğum binlerce cümlenin en kısasını bile kekelemeden söylemeyi beceremem hiçbir zaman... bir şarkıya sığsın isterim, ya da dünyanın bile durduğunu sandığım saniyelik bir bakışmaya...

tesadüf değil gerçekten de, her eylül, uykularımın altüst olması, rüyalarımda gördüğüm mutlu günlerimin sadece şiirinin yazılması... ve kalbim bir göçük altından çıkartılıyormuşçasına uyanmak gelen sabaha...

Hep böyle değilmiydik büyüsek de bir yanı çocuk kalan.. ne zaman gerçekten sahip olduk ki kaybetmekten çılgınca korktuklarımıza...

Yürek;
Bütün dillerde farklı yazılıp
Aynı okunan...

Bir acem kızının gözleri gibi
Herkesten ve herşeyden uzakta

Yürüdüm öylece
Yoktu ardım sıra bakan
Ne olmadık zamanlarda
Ansısın çıkıp gelen bir dost yüzü
Ne de kim olduğumu unutmak üzereyken
Tüm zamanları bölen bir telefon çığlığı

Yokluğa aşık olmak şairin işi
Her daim sıcak tutmak yüreğini
Kahretmek değil gecelerce
Sevmeye ve sevilmeye bırakmak kendini

İsyankar imgeler çıkartıp bilincinin kınından

Yürek vezninde yazılmış şiirlerim var benim
Her hecesini şehrin sokaklarına
Tırnaklarımla kazıdığım.

Buğulu gözlerimde tutuşurken dünyalar
Tersine dönmeye başlar birden

Seni düşlerken,
Gün yeni sıyrılıp çıkmıştı
Gecenin koynundan,
Uykudaki yaramaz bir çocuk gibi
Hareketsizdi Karadeniz…

Hep yarın içindi
Bugünü yaşayamayışının pişmanlığı

Hadi çevir yüzünü güneşe
Hangi sabah bu kadar maviydi gökyüzü
Hangi bahar böyle çiçeklendi toprak

Renkli gözleriyle
Bir çocuk ağlıyor kollarımın arasında
Denizin en ıssız yerinden almışçasına
Gözlerinin mavisini

Sınırsızca yazmalı diyorum kendime

Yarım kalan birşeylerin sancısı bu
Her dakika beynimi kemirip duran
Gelip geçici bütün heyecanlarım
Acılarım bile terk edip gitti beni

Tükenecek nerdeyse bütün sözlerim

Yasaklayabilir misiniz bana dünyayı
Sökseniz de dilimden sözcüklerimi
Anlarım
Dilini bilmediğim uzak ülkelerin
Özgürlüğe yakılan kan kırmızı türkülerini.
Siz satarken gerçek uğruna