Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Yarım kalan birşeylerin sancısı bu
Her dakika beynimi kemirip duran
Gelip geçici bütün heyecanlarım
Acılarım bile terk edip gitti beni

Tükenecek nerdeyse bütün sözlerim

Hep yarın içindi
Bugünü yaşayamayışının pişmanlığı

Hadi çevir yüzünü güneşe
Hangi sabah bu kadar maviydi gökyüzü
Hangi bahar böyle çiçeklendi toprak

Renkli gözleriyle
Bir çocuk ağlıyor kollarımın arasında
Denizin en ıssız yerinden almışçasına
Gözlerinin mavisini

Sınırsızca yazmalı diyorum kendime

Yasaklayabilir misiniz bana dünyayı
Sökseniz de dilimden sözcüklerimi
Anlarım
Dilini bilmediğim uzak ülkelerin
Özgürlüğe yakılan kan kırmızı türkülerini.
Siz satarken gerçek uğruna

zordur benim sevdiklerim, kafamda kurduğum binlerce cümlenin en kısasını bile kekelemeden söylemeyi beceremem hiçbir zaman... bir şarkıya sığsın isterim, ya da dünyanın bile durduğunu sandığım saniyelik bir bakışmaya...

tesadüf değil gerçekten de, her eylül, uykularımın altüst olması, rüyalarımda gördüğüm mutlu günlerimin sadece şiirinin yazılması... ve kalbim bir göçük altından çıkartılıyormuşçasına uyanmak gelen sabaha...

Hep böyle değilmiydik büyüsek de bir yanı çocuk kalan.. ne zaman gerçekten sahip olduk ki kaybetmekten çılgınca korktuklarımıza...

Yüzüm
Yaz günü hükmünü yitirmiş
Dağ başı yalnızlığıdır şimdi

Hep aynı yerde bekleyeniydim ben biten günlerin
Ve sizdiniz sürekli uzaklaşan ve yakınlaşan

Yürek;
Bütün dillerde farklı yazılıp
Aynı okunan...

Bir acem kızının gözleri gibi
Herkesten ve herşeyden uzakta

Yürüdüm öylece
Yoktu ardım sıra bakan
Ne olmadık zamanlarda
Ansısın çıkıp gelen bir dost yüzü
Ne de kim olduğumu unutmak üzereyken
Tüm zamanları bölen bir telefon çığlığı

Yürek vezninde yazılmış şiirlerim var benim
Her hecesini şehrin sokaklarına
Tırnaklarımla kazıdığım.

Buğulu gözlerimde tutuşurken dünyalar
Tersine dönmeye başlar birden

Yitik türküm
İnsan kalan yanım
İzini sürdüğüm yıllar boyu
Serinliğini kendimden bile çok özledim

Sazım yoktu