Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Bir mezar taşı gördüm bugün
Henüz üç yaşında
Siyah gözleri
Gülümsüyordu dünyaya aynı çocuklukta.
Bıraksalar koşturacak daha
Oyun bahçesi sandığı mezarlığın

Temiz yüzlü güzel bir çocuktu
Birkaç dostu
Ve çokça kitabı vardı tozlu raflarında
Başkada ihtiyacı yoktu zaten

Adam gibi hüzünleri vardı onun

Eğer tarafsızlık
Tıkamaksa kulaklarını
Yapılan haksızlıklara
Hepinize inat bağırıyorum
Bütün beynimle, yüreğimle
Toprağına her damlasını

Bir kelimeye sığdırmak esas olan
Koskoca bir düşü
Tüm sayfaları yırtıp atmak
Anlatabilmek yüreğinin yarattığı depremi

Laf geçirmek imkansızdır artık bilincine

Tek satır yazabilmek için sana
Yazmayan kalemlerden medet umdum
Ve kör bir bıçakla yardım sessizliğin bağrını

Ellerim üşüyor
Soğuktan değil ama

Ne kadar zorsa sevgiyi kazanmak
O kadar da kolaydır kazanmak nefreti
Öyle ki mümkün olmaz çoğu zaman
Birleştirmek parçalanmış bir kalbi.

Yıllarca beklemişsindir

Sen bir şehrin gözyaşlarını saydın mı hiç
Esmer yüzlü bir direnişçi gezinirken uykularında

İçimde talan edilir bir şeyler
Ve her zamankinden beterdir
Tepemdeki gri bulutların hıncı

Acılar mıydı büyüten yüzünü
Hep çocuk kalmak isterken
Toprağın kuruyan yüzümüydü
Yaz sıcağında
Böylesine çatlatan ellerini

Yürüyorum,
Pusuya düşürülmüş sevinçlerimin hürriyeti için
Tazelemek için çürüyen şu bilincimi
Nefesim gökyüzünü delen bir mızrak
Ve nerdeyse dile gelecek caddeler, binalar
Yürüyorum,

Sevinçlerden payımıza
Hüzün çıkartmak bizim
Biten her güzel şeyde doyasıya ağlamak
Gülmek,
Her şeye yeniden başlarcasına