Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Çok yakınlarında bir yerdeydi
Sevgi,
Ve sen farkında değildin bunun
Uzak dağların ardında aradığın
O kayıp ülke
Kurulmamıştı oysa hiçbir zaman

Çok geç anladım
Hiçbir şey sebep değil sevilmeye. O ceylan bakışlı sevgilinin ayaklarına dökülen, dünyada yazılmış ve yazılacak en güzel dizeler bile eksik.
Nerden duyduğumu anımsayamadığım birkaç kelimeden ibaretti aslında herşeyin özeti. “kendini sevilmeye bırakmak”
Hesapsız bir yaz yağmurunu teninde hissetmek gibi.

Anladım ki;

Büyük bir savaşın ortasından geçiyoruz beraber
Kendimiz bile farkında olmadan
Kimimiz aşk diyor adına
Kimimiz ekmek
Hiçbir yara sağalmıyor ama
Hiçbir ağıt dinmiyor

Özgürlük, çiçek olup açtı
Küçük bir kız çocuğunun alnında.
Kimi zaman bomba olup yağdı evimizin çatısına.
Dostluğun uzattığı el;
Kore'de kopan kol,
İtalyan mayınıyla

Hep bir adım önünden yürü korkularının
Cesaretinin bir adım gerisinde...
Ustan da kendi yüreğin olsun
Çırağın da...

Hatalarını da sev

Hiç ummadığın anlarda
Tersten esen bir rüzgardır
Bu yazılanlar
Olmadık zamanlarda
Damdan düşercesine
Aşık olmak gibi...

İkinci günüydü içeri alınışının
Kulağından kan geldiğinde
Eğildi ve fısıldadı kulağıma usulca
‘Biz kolay ölmeyiz reis’ dedi
Daha çok işimiz var yapılacak

Bir şiiri inkar etmek
Dünyanın gözlerinden gözlerini kaçırmaktır...

2006

www.melihcoskun.com

Bir imla hatası bile bazen
Değiştirilemeyecek kadar güzel durabilmeli

Yılların yüzünde belirginleştirdiği her çizgide
İnadına daha da çok sevebilmeliyim seni...
Her gün biraz daha güzelleşmeli gözlerin

Sen benim okurken
Ağladığım
İlk ve son kitabımsın

Bunca zaman
Elime kalem kağıt almadığımı söylesem