Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

bitmedi daha
sarışın bir çocuğun
güneşin doğuşunu hayal ederken
okuduğu türkü…
bak inatla bunu söylüyor sana
alev yürekli bütün ozanları yurdunun

Bir kar tanesiyim bahçenizde
Görünmez ellerim
Hepiniz gibi kederlenir
Hepiniz gibi şarkılar söylerim...
Fark etmeseniz de hiçbiriniz
O gürültülü çokluğunuz içindeki

Beynimin sol yanı
Alıp başını gidecek nerdeyse bu şehirden
Damarlarımda kurumaya yüz tutmuşken o coşkun nehir
Hatırlat bana kendini
Ey göğsümü çatlatan heyecan
Hatırlat bana kendini

Bilincimi çaldılar,
Bir gece yarısıydı
Gözyaşımın sürekli içime akışı bundandır
Kalemin kağıtla sevişmesi
Ve toprağın yağmuru özlemesi hep bundandır
Her sonuç bir sebep yaratır kendine

Bilincim taş atılmış su gibi bulanık
Dalga dalga vuruyor kıyılarına şehrin
Olta atıyorum beynimin derinliklerine
Çırpınmıyor çektiğim hiçbir balık
Ölü bir denizin yalnızlığında
Şairler ölüyor şiirlerinin tam ortasında

Berbat bir yok oluş bu yaşadığımız
Ne kadar çoğalsak ta
Bu gitgide azalış
Kanserli hücreler gibi sarıyor her yanımızı
Sıradan bir dünyanın
Önemsiz insanlarıyız artık biz

Benim şiirleri yakılmış
Şair çaresizliğim

Her şiir eksilen bir gündür artık ömrümüzden
Her dize bir yaşanmamışlık hikayesi
Tüm kapılar kilitlenmiştir hayatımda

paylaşmak isterken her bir kırıntısını soframızda kırılan ekmeğin
kalbini milyonlarca milyarlarca bölüşmenin
bütün kitaplarını okumuşken sabahlara dek
aşk nasıl bir bencilliktir sevgili?

Bende kendi acılarıma ağlayacak kadar
Yürek kalmadı.

Başkalarının acılarına sığınıyorum artık
Kurtulmak için kendi acılarımdan
Başkalarının acılarına ağlıyorum

Bahar geldi işte
Güneş ısıtır sanırdım her newrozda
Anladım ki
Karda yağarmış bütün cemreler düştükten sonra gönlüme
Ve sadece insansız coğrafyalarda yapılıyormuş artık bütün devrimler
İşçiler izinsiz bir sevda yürüyüşünden hükümlü