Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Tek satır yazabilmek için sana
Yazmayan kalemlerden medet umdum
Ve kör bir bıçakla yardım sessizliğin bağrını

Ellerim üşüyor
Soğuktan değil ama

Ne kadar zorsa sevgiyi kazanmak
O kadar da kolaydır kazanmak nefreti
Öyle ki mümkün olmaz çoğu zaman
Birleştirmek parçalanmış bir kalbi.

Yıllarca beklemişsindir

Sen bir şehrin gözyaşlarını saydın mı hiç
Esmer yüzlü bir direnişçi gezinirken uykularında

İçimde talan edilir bir şeyler
Ve her zamankinden beterdir
Tepemdeki gri bulutların hıncı

Acılar mıydı büyüten yüzünü
Hep çocuk kalmak isterken
Toprağın kuruyan yüzümüydü
Yaz sıcağında
Böylesine çatlatan ellerini

Yürüyorum,
Pusuya düşürülmüş sevinçlerimin hürriyeti için
Tazelemek için çürüyen şu bilincimi
Nefesim gökyüzünü delen bir mızrak
Ve nerdeyse dile gelecek caddeler, binalar
Yürüyorum,

Sevinçlerden payımıza
Hüzün çıkartmak bizim
Biten her güzel şeyde doyasıya ağlamak
Gülmek,
Her şeye yeniden başlarcasına

Şiirimin anayurdu yalnızlık,
Unutmadım gülümseyişini
En yorgun akşamlarımda

Cam kırıkları içindeyken göz bebeklerim
Kayıpken beynimin sol yanı

Şiir dediğin bıçak yarasıdır
Durup durup kanayan
Her kanayışında mürekkep olup
Binlerce dizeye savrulan,

Şiir dediğin,

Şiirinin sandalına bindim bu akşam
Al götür beni yine sularına,
Yüreğim uslanmaz bir çocuk
Haydi uslandır beni

Dalıp dalıp kaybolmayı özledim

Sizi
Size rağmen
Sizin sevemediğiniz kadar
Çok seviyorum

Masum bir bakıştı