Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Seni düşlerken,
Gün yeni sıyrılıp çıkmıştı
Gecenin koynundan,
Uykudaki yaramaz bir çocuk gibi
Hareketsizdi Karadeniz…

Renkli gözleriyle
Bir çocuk ağlıyor kollarımın arasında
Denizin en ıssız yerinden almışçasına
Gözlerinin mavisini

Sınırsızca yazmalı diyorum kendime

Yasaklayabilir misiniz bana dünyayı
Sökseniz de dilimden sözcüklerimi
Anlarım
Dilini bilmediğim uzak ülkelerin
Özgürlüğe yakılan kan kırmızı türkülerini.
Siz satarken gerçek uğruna

Yarım kalan birşeylerin sancısı bu
Her dakika beynimi kemirip duran
Gelip geçici bütün heyecanlarım
Acılarım bile terk edip gitti beni

Tükenecek nerdeyse bütün sözlerim

Hep yarın içindi
Bugünü yaşayamayışının pişmanlığı

Hadi çevir yüzünü güneşe
Hangi sabah bu kadar maviydi gökyüzü
Hangi bahar böyle çiçeklendi toprak

Şair olmak,
Ne garip şey
Duvarlara kanayan yarandan
Sızan kanlarla yazı yazmak gibi,
Akarsu üzerine resim yapmak gibi,
En büyük acılardan

Sahip çıkmak istiyorum
O yaralı ruhuna
Gel bul beni
Sürgün yüreğimin uzaklığında.
Bizim için yazılmış bu kader baksana
Eksik kalmış neyimiz varsa

Sen bir şehrin gözyaşlarını saydın mı hiç
Esmer yüzlü bir direnişçi gezinirken uykularında

İçimde talan edilir bir şeyler
Ve her zamankinden beterdir
Tepemdeki gri bulutların hıncı

Acılar mıydı büyüten yüzünü
Hep çocuk kalmak isterken
Toprağın kuruyan yüzümüydü
Yaz sıcağında
Böylesine çatlatan ellerini

Öyle bir özlemdi ki bu
Ne suya benzerdi
Ne de ormana.
Yalnız bir an için
Koskoca bir ömrü harcayabilirdi belki insan
Vazgeçebilirdi bütün anılarından