Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Sen şairliğimin sebebi
Ve bu iflah olmaz sağırlığımın
Kaç kez öldüm gözlerinde hiç saymadım

Gelirsen biter demiştim bilincimdeki yangın
Işığa kavuşur demiştim gün görmemiş karanlığım

Kırabilir mi direncimizi
Kibirli akşamlarınız
Kuş sütünün eksik olmadığı
Zengin sofralarınız,
Tek taş yüzükleri
İnce parmaklarında karılarınızın

Heyecanla okumaya başladığımız o kitabın
Kaçıncı sayfasında kaybetmiştik kavgayı........?

2007

Üstü karalanmış cümlelerin gölgesi düşüyor duvara
Elimde cesaret kuşanmış bir kalem
Yazılsın diye kırmak isteyenlerin zulmü
Ulaşsın diye hakkına emek

İşte bir akşam daha tükeniyor

Kelimeler yakıştırdım
Sol yanımın dinmeyen ağrısına
Çarparak gündüzlerimi yüzüne
Gecenin ve bitmeyen kederimin...

Bak oğlum,

Bir saz çalıyor
Kayıp zamanlarında
Bir yaz akşamının
Bir saz
Her teli göğe doğru uzanan
Her teli bir yürek

Bir mezar taşı gördüm bugün
Henüz üç yaşında
Siyah gözleri
Gülümsüyordu dünyaya aynı çocuklukta.
Bıraksalar koşturacak daha
Oyun bahçesi sandığı mezarlığın

İki satır yazı sadece
Tüm söylenemeyenlerden arda kalan.
Belki unutuldu birçoğu o cümlelerin.
Gez
Göz
Arpacık

Eğer tarafsızlık
Tıkamaksa kulaklarını
Yapılan haksızlıklara
Hepinize inat bağırıyorum
Bütün beynimle, yüreğimle
Toprağına her damlasını

Bir kelimeye sığdırmak esas olan
Koskoca bir düşü
Tüm sayfaları yırtıp atmak
Anlatabilmek yüreğinin yarattığı depremi

Laf geçirmek imkansızdır artık bilincine