Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Şimdi yırtık bir kağıt parçasına düşen feryadım
Yalnızlığına yenilmektedir
Karanlık odalarda

Sorgularda mı yitirdik
O güzelim sevincimizi

Bağlı olsa da ellerin ayakların
Çırpınmalısın
Bedenin isyan etse de beynine
Yüreğinin sana dur dediği yere kadar
Dermansız kalmış olsa da bedenin
Şunu bil ki

Sen şiirime sunulmuş
En güzel armağansın
Yüreğimde patlamaya hazır dinamit gibi dursan da
Söküp götürsen de toprağımdan
Yağmurunu içtiğim her bahçede
Kökümden bir parça kalır

hep gözümüzün gördüğüne
vurulduğumuz içindi belki
rüyalarımızın düşman olması günlerimize

ve dipsiz bir bardaktan
aşkı yudumlamaktı seni düşlemek

Yürü köylü çocuğu
Yürü ki bu dağ senindir

Okulun dağlar ardında bırakılmışsa
Mevsim kışsa
Donup kalmak varsa

Görülecek hesabım var daha bu şehirde
Ağlatanı ağlatmak
Kanatanı kanatmak için değil
İntikam almak için değil
Bütün şiirlerimi yazdığım şu koca şehirden

Koskoca bir yalana inanmak ihtiyacı duyacak kadar
Basit ve acınası yaşıyoruz
Belki sadece bu yüzden
Kimsenin vazgeçemeyeceği biri olmayı beceremiyoruz
Kimsenin ‘o olmazsa yaşayamam’
Demeğe cesaret edemediği...

Terk ediyorum kendimi
Aynalarda bırakıyorum üzgün yüzümü
Yollarda bırakıyorum yorgun ayaklarımı
Dostun sıcak ellerinde bırakıyorum ellerimi

Sizi değil

Şu havada kafanın üzerinde
Sürekli durmadan dönüp duran
Leş kuşlarını gördün mü
İşte onlar, ta kendileri
Senin bir an önce düşmeni bekleyen kuşlar
İyi bak onlara

Bazen bir deniz olmak bile yetmiyor
Anlatmak için ruhumda kopan fırtınayı
Öyle zamanlarda.
Okyanus olsam keşke diyorum

Öyle zamanlarda