Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Yine saklıyor gökyüzü mavilerini
Griye kesiyor tüm dünya
Gece yine saklayacak yüzünü
Ay ve yıldızlar saklambaç oynayacaklar
Bulutların ardında

Bağlı olsa da ellerin ayakların
Çırpınmalısın
Bedenin isyan etse de beynine
Yüreğinin sana dur dediği yere kadar
Dermansız kalmış olsa da bedenin
Şunu bil ki

Sen şiirime sunulmuş
En güzel armağansın
Yüreğimde patlamaya hazır dinamit gibi dursan da
Söküp götürsen de toprağımdan
Yağmurunu içtiğim her bahçede
Kökümden bir parça kalır

Koskoca bir yalana inanmak ihtiyacı duyacak kadar
Basit ve acınası yaşıyoruz
Belki sadece bu yüzden
Kimsenin vazgeçemeyeceği biri olmayı beceremiyoruz
Kimsenin ‘o olmazsa yaşayamam’
Demeğe cesaret edemediği...

hep gözümüzün gördüğüne
vurulduğumuz içindi belki
rüyalarımızın düşman olması günlerimize

ve dipsiz bir bardaktan
aşkı yudumlamaktı seni düşlemek

Yürü köylü çocuğu
Yürü ki bu dağ senindir

Okulun dağlar ardında bırakılmışsa
Mevsim kışsa
Donup kalmak varsa

Ey yüzüne aşk bulaşmış güzel çocuk
Cılız bir ateşle
Kül olursa bir gün orman yüreğin
Dönüpte bak bir gerilere
Göz göre göre kayarken ellerinin arasından
Kum taneleri gibi zaman

Güzelliğin
Bir sigaranın ilk nefesi gibidir
Heyecanla çekersin içine
Başı döndürür
Gittikçe tükenir
Tükenir ve biter sonunda

Bize düşen sorulmasıydı en güzel sorunun
Yanıtlar değildi verilmesi gereken
Sorduk en güzelini...

Çünkü işiydi şairin
Bahar günü aşık olmak çiçeğe..!

Ardında kaybedecek
Hiçbir şeyi olmayanın cüretidir
Cesaret dediğin
Yüreği göğsünün kafesine sığmayan bir adamın
Kendi gölgesinden korkması gibi karanlık sokaklarda