Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Yürü köylü çocuğu
Yürü ki bu dağ senindir

Okulun dağlar ardında bırakılmışsa
Mevsim kışsa
Donup kalmak varsa

Güzel yavrum,
Kaç güz geçti sana böyle seslenmeyeli
Kaç eylül
Parmaklarımın arasında

Nasıldır düşündün mü hiç
Mızrak ucunda yaşamak
Her kıpırdanışında
Etine işleyen tarifsiz bir acıyla uyanmak

Ve ne hisseder insan

Ne olur isyansız bırakma gecemi
Aşksız bırakma
Bir ağaç gibi öylece durmak istemiyorum
Bir şeyler söyle bana
Kanım Kızılırmak gibi coşsun damarlarımda

Neredeydiniz?
Kül olup yağarken
Yanan bedenimiz
Kış günü kar yerine.
Katledilirken çocuk gülümseyişi
Yedi yaşında bir kız çocuğunun...

Resimlerde
Karlar hiç erimiyor
Solmuyor çiçeklerin kırmızısı hiçbir mevsim

Hep taze kalıyor gülüşlerimiz
Ve terk edip gitmiyor bizi sevdiklerimiz

Sordu kadın:
-Sen ne zaman büyüyeceksin?
-Ölünce
Dedi adam...
Kanadı perde
Onun içindi kıpkırmızı gözükmesi belki.

O sabahlarda gelir bir gün
Dilinde dünyanın en güzel türküsüyle uyanacağın
Hiç bitmeyecek dediğin tüm geceler
Varır sabaha mutlaka

Enkazı kalkar çaresizliğin

Görüş günlerinde
Adı hiç okunmayan
Bir mahkum çaresizliğinde geçiyor günlerim
Hani saçları bir kez okşanmadan
Kaybolan çocukluklar gibi.

Biraz eksik
Biraz fazla bir çocuğum ben
Bilmem mesela bütün çiçek adlarını
Islıkla çalamam çok sevdiğim bir melodiyi

Yüzünü hiç görmediğim