Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Resimlerde
Karlar hiç erimiyor
Solmuyor çiçeklerin kırmızısı hiçbir mevsim

Hep taze kalıyor gülüşlerimiz
Ve terk edip gitmiyor bizi sevdiklerimiz

Sordu kadın:
-Sen ne zaman büyüyeceksin?
-Ölünce
Dedi adam...
Kanadı perde
Onun içindi kıpkırmızı gözükmesi belki.

O sabahlarda gelir bir gün
Dilinde dünyanın en güzel türküsüyle uyanacağın
Hiç bitmeyecek dediğin tüm geceler
Varır sabaha mutlaka

Enkazı kalkar çaresizliğin

Herkesin yanı başında olup da
Hiç kimselerin görmediği şehirler vardır.
Ne kadar sessiz dursalar da
Patlamaya hazır dinamittir insanları.

Dudaklarından sızan kanla

Bütün soruların bir yanıtı vardı elbette
Ayyaşın içmek için bir sebep yaratması gibi

Belki sadece şiir yazmak için sevebilirdi insan
Ve yaşayabilirdi sadece bunun için

Bu kentin şairleri erken ölür
Kanadından vurulan kuşlar gibi
Daha nice şiir yazabilecekken
İnadına gençken
Güzelken inadına

Bu akşam
Bütün camlarını
Yumruklayarak kırabilirim bu kentin
Bütün duvarlarına yazabilirim kahrolsun diye
Kahrolsun tüm inandıklarım
Kahrolsun değer verdiğim ne varsa

Koskoca bir çelişki şu hayat,
Hüzün makamı çalarken bir keman şehrin kaldırımlarında
Radyoda en neşeli şarkılar...
Yahut kaybetmiş bir adama anlatılan
Zafer hikayeleri gibi

Çöz zincirlerini
Yıllar boyu karanlık bir zindanda
Esir ettiğin duygularını
Bırak uçsun kuşlar
Çöz kanatlarını
Devrimci marşların heyecanıyla yaşamalısın aşkı

Dağların dili var mıdır?
Sordum bu soruyu kendime
Uzanırken boylu boyunca
Mavi güney rüzgarlarının koynunda Cudi.
Anlar mı acaba okuduğum türküden
Esmer yüzlü çoban çocuğunkini anladığı kadar.