Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Şairim,
Şiirim kafa tutuyor sensizliğime
Üstat vuruyor sazın teline
Saz ağlamaya başlıyor...

Ey şair,

Örgütlendi kelimeler
Cümleler kıta kıta, bölük bölük
Fısıldaşıyorlar aralarında
Anlatıyorlar birbirlerine yaşanmayan ne varsa
Ne kalmışsa söylenmeyen
Şifreliyorlar hayatı

Sadece görmek istediğindir
O son adımını bekleyen derin uçurum
Bir hayallik mesafede
Yeşil bahçeler eskiyor
Gürül gürül akıyor yanı başında
Yıllar boyu gelmemiş olsa da sesi kulağına

Vakitlerden bir Aralıktır şimdi
Araladım yüreğimi
Kimse uzatıp kafasını bakmadı içeriye
Bir çığ gibi büyüyor içimde yaşamadıklarım
Söyleyemediklerim
Barajlara takılmış azgın nehirler gibi bugün

Yine bir otogar gecesi
Herkes içindeki hiç kimseler
Bir an büyük bir kalabalık
Sonrası sessizlik
Göçtü sanırsın bütün insanlar
Sanki boşaldı bir anda yeryüzü

Yaşıyoruz, içimizde geçmiş günlerin hüznü
Yaşanmamış günlerin sıkıntısı
Geçmiş günlerin pişmanlığı
Yaşanmamış günlerin umudu,

29 Nisan 2002

Yürünecek bir yol kalır her zaman
Sorulacak hesap
Yıkılacak barikat
Kazanılacak savaş

Söylenecek bir söz vardır her zaman

Yine sizi düşündüm
Bir tek şarkı dinlemeden
Bir kez olsun kabartmadan yüreğimi

Yine sizi düşündüm,
Odamın çatlamış duvarları arasında,

Bir adam yürüyordu
Eskimiş asfaltında şehrin
Bir seyyar satıcı,
Bir baba,
Kafasında yuvasının yarını
Yürüyordu yolları yararcasına

Bir serseri kurşun gibi ömürlerimizde
Savrulup gidiyoruz
Yolların nereye çıkacağını bilemeden

Belki o serseri kurşunlarla bitecek olan ömürlerimizle
Terk edip gideceğiz bütün sevdaları