Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Bir serseri kurşun gibi ömürlerimizde
Savrulup gidiyoruz
Yolların nereye çıkacağını bilemeden

Belki o serseri kurşunlarla bitecek olan ömürlerimizle
Terk edip gideceğiz bütün sevdaları

Sen olmasan hangi bulut ağlar kederinden
Hangi toprak susuz kalır
Hangi çiçek büker boynunu ey can

Şu koca evrende
Bir küçücük nokta

Sana sevgili demek kolay mı sanıyorsun
Sevgi sözcüğünün içini doldurmak
Dünyanın en ağır işçiliği bilmiyorsun…

Öyle ki;
Seni seviyorum diyebilmek için

Vakitlerden bir Aralıktır şimdi
Araladım yüreğimi
Kimse uzatıp kafasını bakmadı içeriye
Bir çığ gibi büyüyor içimde yaşamadıklarım
Söyleyemediklerim
Barajlara takılmış azgın nehirler gibi bugün

Bir ölü yatıyor,
Okulun önünde
Sıcak kanı bulaşarak yoldaşların ayaklarına
Bir yiğit düşmüş 79 baharı ortalarında
Hayatının baharında
Ve yaşamaktan başka bir çıkarı olmayan dünyadan

Aşk’ın K’sını özelleştirmişler
Aş kalmış geriye sevmelerden
Kavganın adı aşk değildir artık
Bu kavga aş kavgasıdır.

Artık bir parça ekmek için deliniyor dağlar

Bir gün biterse bu heyecanım
Şiir yazmak gelmezse içimden bir daha
Sen yine de bırakma ellerimi
Ve kırılırsa çelikten direnci yüreğimin
Sen diren yine de ikimizin yerine.

Çabuk büyü çocuk
Ödenecek borcun var daha senin
Borçlu doğdun sen
Yurdunda doğan her çocuk gibi
Borçlusun,
Çabuk büyü,

Keşke bu dünya dümdüz olsaydı bir tepsi gibi
Dünyanın bittiği yeri bularak bütün tankları oradan aşağı atmak isterdim

Tankların paletleri arasında ezilen çocuklar değil anaların yürekleri,
Toprağa her düşen bir ölü değil, bir ananın gözyaşıdır
ve yüreklere saplanan her mermi bir yıldızdır saçlarına düşen.

Geçti günler
Bir dilim daha eksildi hayat pastasından.
Her son başka bir başlangıcı getirir diye bilirdik.
Sonun başlangıcı da olabiliyormuş oysa her başlangıç.
Bazen öyle anlamsız geliyor ki tüm yaşanılanlar
Ufak sevinçleri ve tarif edilemeyen kederleri hayatın.