Melih Coşkun Şiirleri - Şair Melih Coşkun

Kaç gece
Yüreğimin elleriyle
Çiçek topladım sana Samanyolu’ndan.
Oysa sen bilmedin hiçbir zaman
Gün ışığına nasıl düşman olduğumu
Seni alıp sakladığında yalancı maviliğine

Biliyorum ne desem eksik kalacak
Dünyaya ve sana dair
Biliyorum gözlerimin ardındaki ‘sen’i göremeyecek kimseler
Sustukça daha da büyüteceğim seni içimde

Sana söylediğim son söz

Uykusuz gözlerimdeki kırmızılık,
Beni şiir yazmaktan alıkoyan ruhsuz gece,
Susma temiz kalan yanım benim
Susma ey insanlığım benim
Konuş,
Susmak için sonsuzluk kadar çok vaktin olacak

Sakın sorma bana kendine sürgün yüreğimin kederini. Acıyı bu denli sahiplenişime mantıklı bir sebep bulmak öyle zor ki...
Öyle zor ki güzel çocuk, acı tebessümümü büyük şehirlerin yalnızlığa bırakıp bir ıhlamur kokusunun peşine takılıp gidebilmek.

Kendimi bildim bileli boğazımda bir yumruyla dolaşıyorum. Saçları bir kez okşanmayan bütün çocuklukların yasını tutuyorum her gece. Omuzları çökmüş her babanın kederini taşıyorum omuzlarımda...

Senin suçun değil çocuk, deniz kıyısında bir martının gözlerine bakıp hayata dair cümleler kuramayışın

Kırabilir mi direncimizi
Kibirli akşamlarınız
Kuş sütünün eksik olmadığı
Zengin sofralarınız,
Tek taş yüzükleri
İnce parmaklarında karılarınızın

Bir saz çalıyor
Kayıp zamanlarında
Bir yaz akşamının
Bir saz
Her teli göğe doğru uzanan
Her teli bir yürek

Seni düşlerken,
Gün yeni sıyrılıp çıkmıştı
Gecenin koynundan,
Uykudaki yaramaz bir çocuk gibi
Hareketsizdi Karadeniz…

Yarım kalan birşeylerin sancısı bu
Her dakika beynimi kemirip duran
Gelip geçici bütün heyecanlarım
Acılarım bile terk edip gitti beni

Tükenecek nerdeyse bütün sözlerim

Hep yarın içindi
Bugünü yaşayamayışının pişmanlığı

Hadi çevir yüzünü güneşe
Hangi sabah bu kadar maviydi gökyüzü
Hangi bahar böyle çiçeklendi toprak

Renkli gözleriyle
Bir çocuk ağlıyor kollarımın arasında
Denizin en ıssız yerinden almışçasına
Gözlerinin mavisini

Sınırsızca yazmalı diyorum kendime