Kalbim kış rüzgarı gibi
Feryat ediyor ama
Mevsim henüz turna göçü
Hani bazı yerlere yürüyerek değil
Kalbiyle gelir ya insan
Gelsem de bulamıyorum içinde beni
Bir sabah uyandım
Kalbimi yokladım
Yoktun
Pencereden ansızın
Uçan bir kuş gibi
Uçup gitmiştin
Bir şiir yazmak geldi
Desem içimden sana
Baktım da içimden akmıyor
Irmaklar sana
Bir sayfayı çevirirken
Eskisini kapatmadığından olsa
Bir şeyi kaybetmek
Tanıdık olanın
Elimizden kayıp gitmesiyse
Kaybolmaksa tanıdık olanın
Belirmeye başlangıcıdır
Ey mevsimsiz sokakların
Zaman suda bir sarkaç
Akisini gördüğüm
Yağmursuz ıslanmışsın
Yine bu akşam
Gözyaşını sevdiğim
Sesinde buruklukla beraber
Kalbine misafir oldum
Gecelerine yıldız
Şimdi gitme vakti
Ağlama küçük kız
Bir gün gelirsem
Bakarım ki boşluğum dolmuş
Kırıksa bütün güfteler
Avucunda çocukluktan kalmış
Eski bir zamandan
Sanki saklanmış da
Eriyor saadet
Bir masal kahramanım gibi
Duvarda zamana yetişemeyen
Ağır aksak bir saat
Ruhum yelkenleri kırılmış
Pusulası şaşmış
Alabora olmuş bir tekne
İçimde yakınken de
Şair nedenini bilmez sanır ama
Ruhundan süzülen sözler
Damalar kalemin ucuna
Kırgınlıklar dile gelip
Taşınamaz olduğunda
Ruhu kaleme geçer
Gecenin puslu sokaklarında
Yağmur üstüme üstüme yağar
Gözlerimde eşlik ederken
Zamana bir çentik attım
Ama sen hala aklımda
Sessizliği susmayı öğrettiler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!