Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Sesin sesime değmeyeli
Sesimi de ayrılığa alıştırdın
Turnayla da yollama selam
Bir vapurda yanım boşsa
Sen ayrılığa alıştın
Uykuların bölünmezse rüyadan

Hazin bir mevsimse
Yüreğimde bekçi
Senden yana ne varsa
Uçup gitti
Oysa ki sevmen için
Benim sevmeme

Bazen gün içinde
Biraz sessizlik
İyi gelir
Saat zamanla yarışırken
Sessizlik en doğru
Ölçü birimidir

Bir zaman
Belki sürgün verir
Kırılmış bir dal
Yeniden
Bir umut filiziyle
Düşünce alırsa ruhunu

Sabahı dinledim
Martı sesi kumru sesi
Herkes bir şeyler anlatıyordu
Ama benim sesim
Sessizliğini korudu
Anlatsam da dinleyen yordu

Hüznü ektim
Anılara dalınca
Bitmeyen geceye
Sarmaşık gibi tırmandı
Bir türlü gelmek bilmeyen
Sabahın çehresine

Seni özlüyorum
Issız sokaklarda yürürken
Sabahın ilk ışıklarıyla
Ayak sesleri
Yüreğime oturuyor
Kuş cıvıltılarının saadetleri

Kalbimi yokladım da
Seni hepten unutmuşum
Maziye sordum
Hatırında bile yokmuşsun
Gezdiğim yerlerde
Esmiyor bile kokun

Bu gece rahat uyu
Bir çoban yıldızını
Seyre dalarken gözlerin
Gecene düşen yıldızların içinde
Bil ki o senin yerin
Anlatmasın gecenin tınısı

Çiğ düşmüş yüreğime
Bir baktım da
Soğuk günlerin sonbaharında
Bir yağmur sonrası
Yeryüzü suya doymuş
Sokaklar hüzünleri süpürürken