Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Özlemin bir o kadar coşkun
Birden bahçedeki erik ağacı
Saksıdaki suladığım karanfil
Sen oluyorsun
Hasret desen derin yakıcı
Uzaktaki hayalim

Bir avcı olsam
Yaptığını yapardım
En derin
Yerinden vururdum
Sıyırıp geçerse
İflahı mümkün

Zaman iyileşmeyen
Yaralarla geçiyor
Yokluğunu kafama vura vura
Tam iki aşure geçti
Benim elimden nede çok severdin
Yapamadım elim gitmedi

İşte gidiyorum bilemedim
Belki biraz uzaklık
Sensizliğe şifa gelir
Bir kuş görürsen gökyüzünde
Asice uçan bir hiçliğe
Bil ki benden sana

Geceye yıldız
Payıma sensizlik
Düşmüş
Bir mihrap gibi
İzliyorum haşmetli
Bazen deli dalga oluyorsun

Bahardan kalmış
Gözlerin leylak coşkusu
Dallarda mevsimler asılı
Gözlerimde sen
Menekşeler saçlarında
Cümbüşte

Biran gelir
şehrin mavisine yeşiline
Martısına küsersin
Bazen alıp başını
Diyarı terk etmek istersin
Başka bir şehir kucaklarsa

Bir mavilik var
Serzenişte
Silik bir ufuk
Hangi mevsimin kadınısın
Gözlerin bahar
Kalemin yaz

Varlığıma yokluğunu
Anlatamıyorum
Olduğum yerde
Sayıyorum
Ne zaman bir turna
Görsem

Saatleri saymıyor yüreğim
Gözlerinde sevdamı unutmuşum
Deli taylar gibi değil artık benliğim
Fark etmeden gönül kafesimden uçurmuşum
Altüst olmuyor bütün günüm
Ey yabancı rüyamda bile seni unutmuşum