Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Hani günün birinde
Mutluluk şiirleri yazamıyorum demiştim de
Şaşmıştın
Şimdi sensiz yazıyorum
Zamanın iyi halleri
Yokluğunu bir mum gibi eritirken

Ne zaman toy gönlüme
Hüzün düşse
Anlamaz
Kızıl ırmak gibi
Sana dökülür
Bir anne kucağı gibi

Daha dur
İyileşmez ki
Hemen öyle
Yaran kanayacak
Sonra kabuk tutacak
Bu kez canın yanacak

Acıtmaz hiçbir yara
Merhem mi bu şehir
Turnalarda başka söyleşir
Görsen bu şehir
Sahili kumsalı güneşi havası
Eşsiz bu şehir

Sevgi bir alevse
Yokluğunda tutuşan
Mecnun olsan
Rüzgarıyla çölünde dolaşan
Ne ye yarar
Leylan yoksa

Sorarsan bir ara sevdi
Bazen an gelir ya
Uzağın yakın
Yakının uzak olur
Yıldızları toplarsın
Geceye serpiştirilmiş

Bir tutam yalnızlık
Sayıklarsa efkarlı gecenin ayazında
Sevgin gidende kalmış
Geri almasını öğrenemedin
Bir şairin şiirini sevdiği gibi
Yalnızlığımı sevdim

Şiirin bir geçmişi olmalı
Önce bulanan bir su
Sonra durulmalı
Çok ötelerden gelmeli
Yürekten bir yol bulmalı
Kalemde mürekkep olup

Şiirlerin babasız
Şimdi bakıyorum da
Yetimlik sadece bir çocukla
Sınırlı değil
Şiirlerde yetim kalırmış meğer
Ağlıyor sayfanda

Bilirsin ki sakınmam sözlerimi
Sevsen de bir sevmesen de
Delidolu hallerimi
Hasretin dökülmüyor
Artık bardağıma
Çayda keyif vermiyor