Bir sessizlik çobanı var
Gölgede dinleniyor
Vuslatın hayal
Yolcusundan
Geriye Kalan
Gözlerim arkada biliyorum
Dallarda bütün çiçekler solmuş
Ruhum bir gamzenin gülüşünde tutsak
Sen gideli
Ben hiç saçlarımı rüzgara salmadım
Dokunursa hatırlatır da kalırdım
Kalbimi sensiz siyaha boyadım
Evlilikte koltuk gibidir
Zaman içinde eskir
Geçmişten getirdiklerin
Kirlenerek birikir
Zamanla sen kendini
Yenilersin de
Ne yağmuru bekledim
Kurak toprakları ıslatması için
Nede bitmek bilmeyen
Bir gecede sabahın doğuşunu
İçimde sevinçlerim öldüğünde
Her vazgeçişim
Geçmişten de tanıdık gelmedin bana
Böyle netameliye rastlamadım daha
Neyse ki
İnsan en çok sevdiğine kızar
Ben sana hiç kızmadım ki
İstanbul karlı soğuk bir hava
Gözlerimi kapattım
Hayalimde bir resim
Dalgalı bir deniz
Kıyıda yolcusunu bekleyen
Bir vapur ve ikimiz
Birden iç geçirdim
Bir gün şiirler yazarsam
Yeniden
Bil ki aşık oldum
Seni unuttum dünden
Üzülüp ağlama
Şikayet etme
İstanbul'u seyre dalmışım
Nefesim kesilmiş
Yokuş yukarı çıkınca
Pierre loti başında
Sen İstanbul olmuşsun
Ben yanı başında
Bir şehir var yabancı
İnadına her şeye sıfırdan
İçinde sen olmayan
Şiirler yazıyorum
Kalem kağıda susamış
Dökülür harfler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!