Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Şu çocuk gönlüm
Aysima
Kalbim ters düz olsa
İçi senle dolu
Nagihan akşamlara
Bulutlar çöker

Yüzümü avuçlarımın
Arasına alıp
Öyle düşünürken
Gözlerin gözlerimde buluştu
Bana güzel şeyler
Hatırlatmıyor

Kar yağıyor
Penceremde kuşlar
Beni alıp maziye uçurdular
Ayazda üşümüş ellerin
Gelir aklıma
Soğuktan çatlamışlar

Zaman suda dalga misal
Akıp giden
Dışarıda görünen fırtınaysa
İçerimde yıkıp döken
Kasırga var
Aşkın dili kelepçeli

Say ki kapına nisan kışı geldi
Yüksünme
Geçecek
Üşüyen ellerini ısıtmak için değil
Isınan yüreğini soğutmak üzere
Sana takvimden günde belirleyemem

Her kış geldiğinde
Yeniden düşersin ruhuma
Karların arasından apansız
Belirip
Başını eğmiş gülümseyen
Kardelen misali

Göçebe sevgiler
Azade
Okul arkadaşım
Hiç o gözle bakmamışım
Simdi sana denir mi yar bu yol arkadaşım
Oysa hüznümün

Uzak bir şehirden
Sevda diyarıyla gelen
Mavi bir türküydü
Öpüp kokladım
Ellerimle dokununca kalbine
Konuşamasa da

Gözlerinde aşk acısı mı var
Gizlediğin hüznü de örtemiyorlar
Ama yine de bir hoşsun
Yoksun arıyorum da kalbimin
Her bir köşesinde yoksun
Bir zamanlar sevmiş olmakta

Dün akşam
Bir küle su döktüm
Ateşin kalmış
Dumanın tüttü
Savurdum
Sandım rüzgar uçurdu