Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Martılar soğuk denizin üzerinde
Bir umut kırıntısına
Can alıcı nağmeler atarken
Ukteler bir bir ölür içinde
Kendini hesaba çekince
Bu defa şahlanmadı kalbi

Gemi kaptanından vazgeçmiş
Ama rıhtıma dargınlar
Ah martılar huysuz martılar
Bir yağmur sonrası
Denizde firardalar
Yüzünü yıkar gibi

Şiirlerim hep sana
Seni anlatırdı
Gelemediğim bütün sokaklar
Sana çıkardı
Sorardım herkese
Adı sevda çıkmazı

Mehru bir akşamdır
Güzel gözlerin
Aldırmam ne düşen yaşa
Ne giden ömre
Öksüz bir çocuk gibi
Ağlamaklı gözlerim

Kapattım gözlerimi
Bir resme çizilmiş hayal
Kalbimi ortaya koydum
Havada yafta kaldı sözlerin
Sen masallar anlatırken
Ben hep gerçeklere yordum

Öğretebildim
Artık içimde sadece
Sensizken gülen
Bir çocuk var
Fark ettiğim
Her boşlukta sana koşmuyor oluşum

Uzun soluklu
Şiirler yazamıyorum
Sana mektup misali
Kaleme kağıda dokununca
İçimde küskün kırıklıklar
Tükenmiş bende bütün anlamlar

Sessizliğin yankısı
Bir tınıdan ibaret
Yoksul gecenin koynunda gözler
Direnirken uykuya
Gün yalancı bahara teslim
Anlamsız gelirse

Bir buluta saklanmış
Gülümsüyorsun arada
Gözlerinde menevişler
Güneşinin ışığı
Gözlerimi alıyor
İşte o an unutur oluyorum

Ele avuca sığmaz seni
Gittin
Şiirleri yakıp
Yüreğimin ucu gibi
Şimdi kırık kanatlı
Kuşlar uçabilir mi