Bir bahar günü,
çiçek açarken
Nemrut Dağı sırtıma bindi.
İşte o an hüzne bulandım,
yangınlardan sızan kızıl bir geceydi içim.
Bir adım attım — yer ürperdi,
Öğrenmek bedelini ödetirken
Yollar tıkanıyor sanki
Ardından tesbihin tanesiyle
Sabır çeken biri var ki...
Mıknatısın uzağında
Şimdi saman inan ki.
Zamanın akrebi vururken beni,
İnlettin, inledim; akan bu zehir
Hayalden hikâye yıkarken teni,
İnleyen nağmeler yıkıldı şehir
Maziden karıştım, pusandım, kustum;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!