Bir bahar günü,
çiçek açarken
Nemrut Dağı sırtıma bindi.
İşte o an hüzne bulandım,
yangınlardan sızan kızıl bir geceydi içim.
Bir adım attım — yer ürperdi,
Gam ile yürüyen ayaklarım bağlandı
Can cananı bulunca gönlüm ile dağlandı
Kör şeytan, lâin şeytan güzelleri topladı
Sayamadım bu garip kaç gönülü bağladı
Haydi bana izin ver, yol ver kaçayım dilber
Öğrenmek bedelini ödetirken
Yollar tıkanıyor sanki
Ardından tesbihin tanesiyle
Sabır çeken biri var ki...
Mıknatısın uzağında
Şimdi saman inan ki.
Zamanın akrebi vururken beni,
İnlettin, inledim; akan bu zehir
Hayalden hikâye yıkarken teni,
İnleyen nağmeler yıkıldı şehir
Maziden karıştım, pusandım, kustum;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!