Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Keşke, imkanım olaydı, kol-kanat gereydim
Kurşunlar, bombalar yağmasaydı
Yeryüzüne
Keşke kudretim olaydı
Çocukların hatırına
Güneş'i yüklenip

Özlemin buram, buram kokusudur, denizdeki karanlığın gidişiyle
Semalarda süzülen martıların, beyaz kanatları altında
Soluklamadan, şafağa doğru koşarcasına
Suskunluğunu bozan
Dalgaların vuruşudur
Kıyılara vurdukça

Peşinde koştuğum yaprakların sarardığı hazanda
Sen tomurcuklanan nefti çiçekler gibiydin
Mutluluğun keşke ellerimde kalsaydı
Muhtaç olduğum sıcaklığın
Eğer içime dolsaydı
O efsun bakışlı gözlerin

Ben bir kuş olaydım, göğe uçaydım
Gidip de yârin yanına koyaydım
Yâr sevdiğimiz güle su verirken
Ben hep hüsnü- cemaline bakaydım

Oturdum, yine kalemimi, defterimi yanıma aldım
Ülkemin
Halini, ahvalini
Şimdi şiirlere yazıyorum
Birilerince ben
Suçlu sayılsamda

Tarlada başaklar sarardı, çekiç döğüyor tırpanı! Şimdi orak zamanı
Yüreğinde sevda, elinde orağıyla
Bulutlara uçarcasına
Hasada giden
Zülfü pare, pare
Güzelliği dillerde destan

İstanbul’u hiç böyle hüzünlü, yaslı, dertli, çaresiz
Böyle kaygılı, acılı, zemheri gibi görmedim
Sahillerinde dalgalar homurdanıyor
Kirlenen masmavi denizi
Köpürüyor, kokuyor
Marmara Boğaz’ı

Ey has duygularım, ey dertli başım
Yine bir tutam acıdır gözyaşım
Düştüm zalim olanların eline
Kurtulamam diyedir, şu telaşım

Yağlı kurşun tam saplandı göğsüme

Ay girdi kara bulutlara
Kar yağıyor yeşil ovalara
Bülbüller hep ah u zardalar
Feryat-figan düştü bağlara

Ağla yaslı gözlerim ağla

Yoksulluk içinde kundurası yırtık, yüreğide hep ışık dolu
Devrime olan özlemi hiç tükenmeyen
Her an umut, her an sevgi eğiren
Mazlumların acısını
Kendi acısı bilen
Dost