Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Kağızman'dan çıktım yola
Çiçekli'de verdim mola
Köy güzeli Kürdün kızı
Her gün sana bahar ola

Böcüklü'den az aşağı

Yollar yorgun ben yorgun
Yorgunluğuma inanmazsanız
Güllen güllere
Öten bülbüllere sorun
Ötme bülbül ötme, yeter öttün başımda

Boran esiyor göz gözü görmüyor
Dağları kar bürüdü, yol bitmiyor
Bağrımda hep acı, sızı kaynıyor
Sevdiğim mutlu olsun bana yeter

Vaktim tükendi, giden gün gelmedi

Uzak oluşun derinden yaraladı beni
Özlemini çeken yüreğime
Ateşi doldu
Alev dalgaları kavuruyor içimi
Her köşesinden yoksulluk yaşanılan
Ülkemde

Gel dost gel, can bu yol halka giden yol
Kahrı çeken yüreğin zulmü çekmez
Ey dost ey, zülme direnen yiğit dost
Gel, namertlerin zulmü bize sökmez

Gel dost gel, can isyan bu, haykırış bu

Bize yol verin yol verin ey dağlar
Dereleri, vadileri aşalım
Biz kurda, kuşa, şaha yem olmadan
Yıldızlara, güneşe ulaşalım

Bize yol verin yol verin ey dağlar

Karlı dağlar yollarımı bağladın
Bitmeyen dertler içimi harladın
Ey rezil yoksulluk boynumu büktün
Ömrü billah, yüzümü güldürmedin

Şu ayrılık şu yoksulluk olmasaydı

Vay, vay şu borandan yol yürünmüyor
Zalim felektendir, yüzüm gülmüyor
Ardı sıra koşan avcıdan kaçan
Yavru ceylan gibi, korkum dinmiyor

Dipsiz uçurumlarla boğuşuyorum

Oy bana kıyan kardeşim insan canına kıyar mı?
Bak ab-ı revan oldu kanım, hiç dinmiyor gözyaşlarım
Sol yanım derin yaralı şu ciğerparem kanıyor!
Sen oldun alev, ateşim derin yanan kızıl harım

Beni vuran zalim kardeş her yanımda sızı, ağrı,

Boynum bükük, ciğerim paramparça
Dert, sefalet, acılar yordu beni
Zalim yoksulluk uğraştıkça benle
Muhannet yersiz, yurtsuz koydun beni

Sayısız, dermansız birçok yaram var