Canım Annem Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Padişahların kudretinden kudreti daha güçlü
Tanrılardan daha da adaletli sayılan
Elleri toprak gibi
Tohum gibi
Ağaç gibi üretken
Yağmuru gibi bereketli
Tarlada, çayırda, fabrikada çalışan
Bazen ırgat bazen de gündelikçi olan
Dokuz ay yavrusunu
Karnında taşıyan

Bebeğini
Höllüğe sarıp
Ninniler söyleyip koynunda büyüten
​Yoksul kızı, yetim kız, köylü kızı, benim her iki gözüm
Saçı kınalı, elleri nasırlı
Teni güneşten kavruk
Canım annem.
​Acıları tükenmeyen, gözünü üzerimden hiç ayırmayan

Sıcak koynunu bebekliğime sığınak yapan.
Yemeyip içmeyip
Yavrularını yediren
Hastalandığında
Sabaha kadar yavrularının başucunda bekleyen
​Yılanın ağzından, köpeğin pençesinden
Beni kurtaran canım annem

Gözlerinde yaşlar
Düzende hakkı
Alacağı kalan
Kadın
​Hayatı zehir edilen, gurbete sürüklenen
Mükâfatı sadece fırtınalı günler olan
Suskunluğu boğazına dizilen
Yüzü hiç gülmeyen
Hep onurunu, şerefini
Hep sevgisini muhafaza eden

Çocukluğunu Gümüşhane
Gençliğini de Kars'ta bitiren
Kahır çekerek
İstanbul’da kocayan
Altı çocuklu
Canım annem

​Sakın beni içinden
Koparıp atmayasın
Ben o zaman kahrolur
Ben o zaman ölürüm, inan bana canım annem

​Mehmet Çobanoğlu
06.05.2016
İstanbul