Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Ne çok özledim seni, ah bir bilsen nasıl yandığımı
Nasıl ateş, nasıl alev topuna döndüğümü
Sessiz akan gözyaşlarımda
Seni arıyorum
Ah bir bilsen
Her ölüşümde birazda senin payın var

Kör kuyularda kalan
Dünya’ya
Şafaklar çok uzak,
Gecelerin koynunda kalan
Mehtaplar derin uykuda…
Yıldızlar

Sen olmayınca yüreğim susar durur
Sensiz neyleyim udu neyleyim sazı
Günlerdir gönlüm özlemini çekiyor
Sen olmayınca ben ne edeyim yazı

Şu özlem şu ayrılık hiç çekilmiyor

Nidem hiç gelmeyen baharı, yazı
Ben bir mazlum, ben bir garip divaneyim
Dostum, yoldaşım, sevenim olmadı
Halimi, derdimi kime diyeyim

Dünya bana, güneş bana karanlık

Tohumlar filizlenirken, usandıran kış günleri olmamalı
Gönül dağına yel esmemeli, ayaz vurmamalı
Dağlara, ovalara, yaylalara
Kar yağmamalı
Ki
Börtü-böcekler

Nizanim tu gulî an jî kelemî
Ji caran min re şadî caran xemî
Te agir berda li nav dilê min
Nizanim tu fitîl î, an jî şemî

Te coşîya nav dilê min wêran kir

Kekik kokan dağların ardında, gülün ortasında yüreği yanan bir bülbüldür
Tepeden tırnağa
Koyun-kuzuların hikâyesi de böyle
Yaralı keçinin bedeni de
Kınalı kekliğin canı da
Hewar li min hewar

Sevda besleyen, hasretle yanan yürekleri teselli eden
O masum, o Fırat akışlı
Duygu yüklü
Bakışların
Hayatı sarıp kuşatan
Güneş gibi

Toprağa tohum ekeriz
Zararlı otu sökeriz
İşçi, köylü, emekçiyiz
Yoruldukça ter dökeriz

Pis nefsine uyanlara

Oğul tezelden kalk, burdan gidelim
Bu eza dolu günler ellerde var mi?
Zulmün bize verdiği bunca acı
Geçer mi geçer mi, oğul geçer mi?

Oğul tezelden kalk, burdan gidelim