Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Ağaçlar döküyor yapraklarını, vuran saratan Eylül'dür
Hüzün iç karartırıyor
Kayıp giden yaz'a
Yanık, yanık hayıflananlar
Evsiz, barkdızlardır
Çırılçıplak kaldı

Derdimi, acımı görmeyen dünya
Feleğin zulmüne takıldım kaldım
Umudum tükendi, kalmadı sabrım
Yıllardır bekledim, huzur bulmadım

Ey kahpe felek, ey bozuk dünya

Yıkık duvarların dibinde, taşların arasında, yol kenarlarında boy veren
Fazlasıyla hassas, fazlasıyla narin
Çehresindeki kızıllığı
Newroz meşalesi kadar kızıl olan gelincik

Dünya kurulduğundan buyana

Her sabahlara aydınlık, toprağa yaşam taşıyan
Sende ki o tükenmeyen
Sıcak tebessümdür
Yüreklere
Umut yeşerten
Denizlerde ki

Göğsünü açıp gelen! Zorlu kışları geriden bırakan
Düşlerimde çiçeklenen, ruhumda yeşeren
Bereketin, bolluğun tanrıçası olan
Sınırsız gülüşüyle
Güller kokan
Onca ölmlerimden sonra

Ölümle burun buruna geldiğim anlardır
Canhıraş acı çektiğim şu geceler
Sensizlik
Yorgun gözlerimde
Hep avuç avuç
Gözyaşı oldu

Doğduğum günden beri etrafımı saran karanlığı
Her yanı zindan olan karanlıkta kalan dünyamı
Güneşe emsal, o ışıldayan gözlerinle aydınlat ki
Gözlerine bakıp
Sana koşarak gelebileyim
Şefkatli kollarına al beni

Ne çağlarsın benim köhne yüreğim
Kış düştü, her gülüme her perime
Hep ağlıyor için için gözlerim
Karmaşık çok dert akıyor içime

Garip gönlüm hiç mülayim çağlama

Her an donup kalan bakışlarıma, kirpiklerime gün
Çoraklaşan dudaklarıma gülücükler düşmüyor
Özlemim o kadar çok ki, sayılmayacak kadar
Çünkü benimde bir yüreğim
Benimde duygularım var
Tüm sevenler gibi

Gecelerimiz mehtapsız, günlerimiz güneşsiz
Bu devran bu düzen tepeden-tırnağa insafsız
Arşa yükselen nidalar biz mazlumların çığlığı
Ah aşımız yok bizim, vah helal lokmamız katkısız

Sen sen ol sömürene, güçlüye olma köle