Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Günlerdir ben hep dökülüyorum, hazanda sararıp
Dökülen yapraklar gibi
Zaman geçti
Ömür geçiyor
Bana
Güneş doğmuyor

Adil ol, dürüst ol! Asla hak yeme
Para-pula kul olup rezil olma
Eğer şerefin, hasiyetin varsa
Soyup-soyanın yanda yer alma

Dünya, ne bana nede sana kalmaz

Nadide bir güzelliksin, buram, buram gül kokan
Ömürüme ömür katan katmerli gülüşün
Umut pınarı
Sımsıcak bakışların var
Uçları
Akşam kızıllığından

Hasretiyle beni divane eyleyen can
Bana “gel diyorsun nasıl” geleyim
Dünya, yaşam bir virüs pençesinde
Korona var, dert var nasıl edeyim

Yaşam sessiz, gün bir avuç karanlık

Kimi şu dünya malına tav olur
Kimide hep şan, şöhret, ün peşinde
Kimi bir çift kara göze aldanır
Peşinden gider on üç on beşinde

Kimi olur, olmaz yere nazlanır

Sabaha yakın bir felaket geldi
Oy acımasız, vicdansız bir haldi
On şehir, yüzlerce köyü yok etti
Hiç acımadan binlerce can aldı

Zaman sustu, her yerde dert çağlıyor

Binalar hurdahaş, kolonlar kırık, kirişler toz, toprak olmuş
Şehirlerde, köylerde dehşet, korku, panik var
Yıkıntıların üstüne
Gece çökmüş
Gök kubbenin altında
Her yer duman

Zelzele vurdu! Unutmayın bizi
Hallaç pamuğu gibi savurdu biz
Ben yaşıyorum, peki şanslı mıyım?
Bende geçmez bu acıların izi

Ölümün kucağında yalnız kaldım

Bir yanda yağmur, çamur, fırtına, rüzgâr
Bir yanda bitmek tükenmeyen
Can alan savaşlar varken
Şu yaşadığımız dünyada
Acılar haşin
Acılar zalim olur

Derin acılar, iniltili bir zaman, toz bulutları, insan çığlıkları
Sardı tüm geceyi
Gece zor
Gece acımasız
Çığlıklarla dolu bir gece
Daha nesini diyelim