Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Hiçbir şen değil gönlüm, yıkıldım kaldım
Şu seher vakti, yandım ben ha yandım
Dost neyleyim içimi dert bağladı
Oturdum derdimi taşlara yazdım

Gam elinden coşmuş gider feryadım

Gönül gam, keder ile hep eridim
Üzme beni, kaçma benden ne olur
Dargınlıklar, küskünler kalmasın
Gitme benden, her gözyaşım sel olur

Gönül bende dert, acı hiç bitmiyor

Ağla, yürek parem ağla
Uzaklara yol göründü
Lapa-lapa kar yağıyor
Dağlar beyaza büründü

Başımdan boran, yel esiyor

Hücremde zaman geçmiyor
Hiç günde bana doğmuyor
Mezar gibi olan bu yer
Bana eza, dert veriyor

Gardiyan bir haber var mı?

Garibanlara güneş doğsun
Uçan kuşlar yuva kursun
Çiçeklensin tüm umutlar
Kara toprak güller koksun

Yağsız kazan bulgur görsün

Şu koca dünyada halim hiç kalmadı
Açlığa, yokluğa ömrümü verdim
Ben hep için-için gözyaşı döktüm
Yine dosta dost cana can dedim

Severek nicesine hep sarıldım

Sen baharsın, ben o üşüyen yürek
Erit dağlarda karları, buzları
Sen bereket, ben çorak toprağım
Bırak aksın üstüme, Muş çayları

Sen yemyeşil dallarda, yapraklarda

Nidem, nidem yine şaşırtın beni
Geceye, karanlığa vurdun beni
Hırıçın boran gibi sineme estin
Kolay yıkılmazdım, sen yıktın beni

Derdimi demeye yetmiyor sözüm

Gözlerinin ışıltısında kayboluyorum,  bu yaşam kavgasında
Uykumun en tatlı yerinde
Tebessümünle
Uyandım
Sensiz, sessiz gecemde
Uğrunda ölünecek kadar güzel

Gecenin rahminde saçlarında mehtap taradığım
Özgürlük biçmek için
Şahlanan
İsyandır ektiğim
Ey bitmeyen yürek sızım
Haydi gel