Mehmet Çobanoğlu Şiirleri - Şair Mehmet ...

Êdiî hêvîyên min ji min veqetîyan
Li min venagerin
Bêhêvîtî mirine
Çi bêjim
Çi binivîsim
Min tiştek fêm nekir

Bîrina min bêçare ye
Êşa nav de min dêşîne
Dayîkê ez bextê te me
Derman bîne lê bireşîne

Havîn'a min çima sar bû

Bu ne biçim alamettir
Kanlı bedenler yerde
Bağlarda mevsim hazan
Körpe çiçekler koparılmış dallarından
Ölüm çanları çalıyor; sıcak yaz kışa dönmüş
Yine bir kâbustur kemiriyor yürekleri, canları

Yüreğimi saran sancı geçmiyor
Açılan yaram hiç dikiş tutmuyor
Betim-benzim attı, rengim sarardı
Bıçak vurulan göğsüm hep kanıyor

Deniz dalgalı, dağlar dumanlı değil

DAĞLARA BAHAR GELSİN

Yere düştüğümde, altımda ezilen otların
Kokusudur
Dağlara atılan

Hıçkırıklara boğuluyorum azcık da olsa anla beni
Ne olur bir kez de olsa anla beni
Gözlerine düşen
Güneşi
Öpmek istiyorum
Aç o ellerini

Yüce dağları dumanlar bağladı
Yine ağlatıp üzüyorlar beni
Can uzat ellerini ellerime
Aman tez insaf eyle kurtar beni

Zülüfleri siyah gözleri karam

Gecenin dudakların arasında
Kadifemsi narin teninden
Fesleğen kokuyor
Saçlarına yıldızlar üşüşmüş
Yanakların gülpembe
Şahdamarından

Semalara rengârenk gülümsemeleri yansıyan
Bir elim yıldızlarda diğeri aydayken
Güneş kaynağım
Yüreğimle
Sendeki aydınlığı yaşıyorum
Gölgesiz dağlara

Günler sessiz akıyor, yorgun kızıl akşamların soluğunda
Kangrene dönüşen, gözyaşların sel olduğu bu düzende
Ne gönüllerde sevinç
Nede yüreklerde umut kaldı
Sahipsiz diyarlarda
Uçsuz bucaksız esir sokaklarda