Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Aklımı toparlamak çok zor
Düşünceler alt üst, zorluyor
Düşler perişan dalgalanıyor

Kulaklarımda acayip sesler
Etrafta çivisi çıkmış sözler

Şehir üzerlerinde
Beyaz bulut üst üste
Sıcaklar yakıyor
İnsanı bir nefeste

Sıcaktan nemli bir göze

Aşı mısın belalara
Sürekli zerktesin
Zevktesin

Bela
Düş yakamdan uzaklara

Bir an için
Düşüncelere daldım

Ülkemi,
Ülkemle batıyı
Ülkemin batıyla ilişkilerini

Dostumu dost bildim düşmandan uzak..
Düşman bilmedim kimseyi dosttan uzak

İnsanlar ikiye ayrıldı gözümde her zaman
Ya dostumdur, ya da bilmediğim insan

Alımlıdır güzel görünür
Çalımlıdır arkasında yürütür
Gözü doymaz yemeye
Özü tok değil, açlığa gebe
Zil zurna sarhoş da olsa
Lakırdısı hep insanlığa

Nasıl gidiyor diye sorma, eh işte baharda soğukları yaşıyoruz, şaşkın
Nirengisi bozuk dünyanın, kimi yerde doğal afet, kimi yerde savaş, yangın
Neden bahar gelmez, doğaya, insanlara, ideallerine düşlerine, suskun
Nereye gidebilir ki insan, her yerde aynı şeyler, tek gerçek var san ki, vurgun

Nostalji iç çekiştirmelerle insan hayatında gezinirken, hayatlar durgun

Işıktır sanma önemli olan
Kaynağı önemlidir ışığın

Kimi kaynak ışıktır kendinden
Kimi alır ışığını başkasından

Gerçek,
Söylesene?

Hani,
Arkadaşların
Nerelerde?

Zaman açıkgöze gülüyor
Ağlamak rol filmlerde
Medeniyet yürü kulum diyor
Aldatan kandıran gönüllerde
Nasıl olduğunu sorma sakın?
Ismarlama medeniyet var