Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Ey gökyüzünün
Yeryüzünün hâkimi Allah’ım

Sana dönük yüzüm
Arkamda yaptıklarım

Akıl biyolojiden öte
Kültürler gelişiminde
Ismarlanır analardan
Lafı yok babalardan*

En iyileriyle öğünür

Yok saymak, yok sayılmak
Olumsuz düşlerde yaşamak
Kendini bilmez davranmak

Sözü bittiği, başladığı yerdir
Anlı şanlı kavgalar başlatır

İlkeleriyle yürümek düzgünce
Naturasında vardır insanların
Sahip olunan tüm değerlerde
Aklın iradenin seçtiklerinde
Naturadakiler seçilir esasta
Lafı bırakırsak bir kenara

Elim yorgun
Kolumda kalmadı derman
Gözlerim aşina oldu, ümran
Kulaklarımda uğultu insan sesleri
Kahkahalar dolduruyor her yeri
Ellerde şampanyalar patlıyor

Yolun henüz başındayım
Yeniden kendimi buluyorum
Yılları devirip geldim
Yok olan anılarım
Yenilenen hayallerim
Yüz yüze geliyorum

İnsan ölümüne yürüyor
Ne acı gerçek değil mi?

İster yerinde saysın
İster hırsıyla yaşasın

Ak kargalar
Karakargalar
Kızıl kargalar
Sarı kargalar
Yeşil kargalar
Mavi kargalar

Söz dilimin üstünde rüzgâr
Üflerim kalplere nar
Yanarken duygular
Bant geriye sarar

Kulağımda nağme var

Son sözü baştan söyleyeyim
Ben çağdaş değilim

Çağın içine hapsolmayı asla istemem
Çağları aşıp geleceğe seslenenim