Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

İnsan ölümüne yürüyor
Ne acı gerçek değil mi?

İster yerinde saysın
İster hırsıyla yaşasın

Seni sorduğumda
Sanma ki çıkarım vardır

Üç günüm var biliyorsun
Ölüm günüm, yaşam günüm
Dünyadaki ölüm / son günüm

Akıl biyolojiden öte
Kültürler gelişiminde
Ismarlanır analardan
Lafı yok babalardan*

En iyileriyle öğünür

Yok saymak, yok sayılmak
Olumsuz düşlerde yaşamak
Kendini bilmez davranmak

Sözü bittiği, başladığı yerdir
Anlı şanlı kavgalar başlatır

İlkeleriyle yürümek düzgünce
Naturasında vardır insanların
Sahip olunan tüm değerlerde
Aklın iradenin seçtiklerinde
Naturadakiler seçilir esasta
Lafı bırakırsak bir kenara

Elim yorgun
Kolumda kalmadı derman
Gözlerim aşina oldu, ümran
Kulaklarımda uğultu insan sesleri
Kahkahalar dolduruyor her yeri
Ellerde şampanyalar patlıyor

Tırnak içinde düşünüyorum
“Ben, varım ve yaşıyorum”

“Benim varlığım değerler”
İçimdeki tüm düşünceler
Egemen düzenle çelişikler

Rüzgâr keman yayı
Yaprak üzerinde dolaşıyor
Sanma ortaya çıkan hışırtı
Doğanın senfonisi yayılıyor

Böcekler, arılar söylüyor

Söz dilimin üstünde rüzgâr
Üflerim kalplere nar
Yanarken duygular
Bant geriye sarar

Kulağımda nağme var

Yaprak,
Düşerken toprağa
Yeni bir hayat başlar

Toprağın
İçindeki dünyada