Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Doğdum gecenin ortasında
Yaşıyorum gece karanlığında
Yıldızlar yolumun aydınlığında
Konuşuyorlar kendi aralarında

Yıldızlar çok şey söylüyorlar

Hayallerimi suya yazdım
Rüzgâra saldım ideallerimi
Kurak bozkırlar gibi hayatım
Engebelerle bozdum dengemi

İstediğimin çoğu olmadı hayatta

Sırra kadem olmayı isterdim
Kafayı dinleyip yeniden hayata bakabilmek için

Geçmişte gelen yanlışları silmek isterdim
Yeniden, tertemiz yaşayabilmek için

Aklıma, mantığıma
Huzurlu/huzursuz
Görünen hayatıma
Düşüncelerime,
Sevgi dolu kalbime

Birçok şeye “artık bitti” diyebilmek ne güzel olurdu
Ne yazık ki hemen hiçbir şeye “artık bitti” diyemiyorduk

Hayatımız olumlu olumsuz olaylarla doluydu
Her zaman olumsuzları hayatımızdan kovamıyorduk.

Arkadaşım doğa ile
Koyu bir sohbete dalmıştık

Oradan buradan
Konuşuyorduk! ...

Erken bulduğumu düşünürüm
Rüzgârın fısıltısını, konuşmasını
Kendimi kaybettiğimi düşünürüm
En gerekli yerde, yitirmişim aklımı
Ne zaman, nasıl düşüneceğim bilmeden

Devir, daimdir gelişmeye her zaman
Ümide doğru zıplamak esastır her an
Şükür cebinde, yürü eylem zamanı
El pençe durma divana, topla aklını
Cümle alem çıldırsa da, olmalı akıllı
El ile gelen, düğün bayram olmamalı

Dünden kalan ne varsa
Eskiyor hep hayatımda
Verdiğim kararları
Razı olduğum hayatı
İnsanca düşünmek
Masum bir istek

İman, sözcüklerimde dolaşan anlamlı bir kelime
Merak edip anlamları üzerinde düşünmem niye?
Anlamlı, anlamsız bir şekilde yaşamımım içinde
Nirengisi belirsiz yaşıyor, yaşamımda, kalbimde

Yaşama kilit vuramam, amacımda derin hülya