Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Yaprak saydım dün düşümde
Acayip demeyin gülmeyin de
Pür dikkattim hayatın akışına
Rotası oynamış anılarımda
Aşağı yukarı dolaştım düşte
Kan kırmızısı güllerin içinde

Çocukluğumun unutulmaz anıları
Babam köye götürürdü bayramları
Yolculukları anlatamam
Bugün andıkça anlayamam

Daha küçücüktüm

Akşamdan geceye doğru yürüyorum sessizlikte, köpek sesleri dışarıda
Arsız sıcaklar bastırmış evleri, rüzgâr, serinlik, parlak yıldızların altında
Aklı olanlar atmış kendilerini dışarıya, ailecek hepsi parklarda
Azıkları, çaydanlıklarıyla parlardalar, keyifleri akşam vakti gıcırda

Aylardan ramazan, oruç ayı, oruçlu olanlar çeşidi bol iftarlıklarda

Yeryüzünde ay var
Gökte geziniyor yar
Kıskanır yıldızlar
Kalbimdeki duygular
Gökte kara bulutlar
Yağmıyor yağmurlar

Arkadaşın sorgusu üzerine
Birkaç kelime, birkaç hece

Bir zamanlar şiir yoktu
İnsanların duyguları şiir oldu

Gövde, dal, yaprak, ağaçta en son nokta
Takılı kaldı aklım yaprakta
Üzerinde su, bir damla
Aşk düşmüştü hayata

Hülyalar, coşkun kokulardan sonra

Tarihin sayfaları
Kahramanlardan geçilmez
Arkalarında bıraktıkları
Kanlara paha biçilmez

Kazanırsa kahramandır

“Sorunsuz yaşamak sorundur”

Sanki hayatın özü budur
O nedenle insan sorunu yoksa da sorun bulur

Sorun olmazsa insan yumuşar, gevşer, rahatlar

Eskiden olsaydı
Kalemi elime alınca durduramıyorum derdim

Şimdi kalem yok elimde
Parmaklarım geziniyor klavyede
Bazen öyle yazıyor ki, göremiyorum parmaklarımı

İnsan; bazı şeyleri anlatmaya, tanımlamaya zorlanıyor
İnsana; hüznü, aşkı, sevgiyi, sevinci yazmak çok kolay geliyor

Peki, bunların arasındaki gelgitleri yazmak
Bir hayatı baştan sona, her yönden sorgulamak
Veya düşünceler arasındaki gelgitleri yazmak