Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Devrimler devrilir
Devrimciler eliyle
Deviren devrimciler
Devrimin zirvesinde

Düşünceler düşüncelere

Zaman durdu yine
Zifiri karanlığa
Zahirinde aydınlık
Zübdesi* kapkara

Zangoçlar ortada

Zor, yürüyebilmek bir çizgide
Zikzaklar çizmeden üzerinde
Zifiri karanlığa düşmeden
Zorluklara sabırlar içinde

Zemini kaygan hayatta

Susuyorum damla
Suyun heyecanına
Sırlara karışan
Sır küpü hayatlara

Söyleme sus diyen

Bir insan
Bir köpek
Karşı karşıya

İnsan havlıyor
Köpek havlıyor

Elektriği elektroniği yok
Arabası, treni ve uçağı yok
Telefonu, televizyonu interneti yok
Teknolojisi olmayan bir dünyadan
Bir insan gelse bu dünyaya
Seyretse kendi kavramlarıyla

Bakın şu dünya işine,
Her şey karışmış birbirine..

Gerçek yalana dost mu ki?
Kıyamet günü mü geldi sanki

Merdiven basamağı gibi hayatım
Ümitle basamaklarına tırmanırım
Moral bulacağım her şeyi ararım
İnançla, bıkmadan, hep yol alırım
Ne zaman, ümidim kayıpsa hayatta
Loşluk, karanlık kaplar tüm varlığımı

İman, aydınlık pınarı hidayetten
Muhakemesi kuruludur kalpten
Adanmışlıktır insana özünden
Nasılsız, nedensiz düşlerinden

Cesarettir aklın inanca teslimi

Çoğu zaman
Arayış içine düşerim

Aradığım sevgiyi
Ayla, güneşle, yıldızlarla
Geceyle, gündüzle, doğayla