Küllerimi Geri Ver Tabip Şiiri - Bahtiya ...

Sil hatıraları tabip.
Üstünü örtme.
Gerçekten sil.
Çünkü ben her geçti dediğimde,
İçimde bir yer yeniden kanamaya başlıyor.
Kabuk tutmuş sanıyorum,
Kanıyor.
Ağır ilaç verme bana.
Uyuşturma.
Acıyı hissetmeye razıyım.
Ama aynı yerden yeniden vurulmaya değil.
Ben düşmanı dışarıda aramadım.
Evimin içindeydi.
Soframdaydı.
Elimi sıktı.
Gözümün içine baktı.
Sonra sırtıma sapladı hançerini.
Öfkeliyim tabip.
Öfkeliyim.
Bağırmıyorum sadece.
Çünkü bağırınca geçmiyor bazı şeyler.
Ekmeği böldüğüm adamın,
Beni bir hesap kalemi gibi kullanmasına öfkeliyim.
Adımı masada anıp,
Yüzüme dost demesine öfkeliyim.
Ama en çok kendime.
Nasıl bu kadar inandım?
Nasıl?
Ve o masum yalan...
İyi ki varsın dediğinde,
İnandım.
Gerçekten inandım.
Sen iyi adamsın dedi.
O cümleyi göğsümün en derin yerine astım, tabip.
Meğer o söz,
Ruhumu asacağı çiviyi göğsüme çakarken,
Kullandığı en yumuşak kadifeymiş.
Meğer o cümle,
Benimle oynamanın,
Kendini tatmin etmenin en nazik yoluymuş.
Dost sırtımdan vurdu,
Canım yandı.
Sevdiğim içimden vurdu,
İçim sustu.
Şimdi güven diyorsun ya...
Ben artık birinin gözlerinin içine,
Rahat bakamıyorum.
Bir el omzuma değdiğinde,
İçim ürperiyor.
Beni bu hâle getirenleri sil.
Ama en çok,
O saf hâlimi geri ver.
Çünkü ben böyle değildim.
Tereddütsüz inanırdım.
Şimdi her cümlenin altını yokluyorum.
Bu beni,
Ben olmaktan çıkarıyor.
Geçmiyor tabip.
Geçmiyor.
İnsan yarasını taşır.
Ama yarayı açan eli unutamaz.
O el elimi tuttu.
O el yemin etti.
O el bıraktı.
Sil hatıraları demiyorum artık tabip.
Hepsini silersen,
Kime galip geldiğimi unuturum.
Beni bu acıya indirgeme.
Beni bu yaraya hapsetme.
Yeter.
Küllerimi geri ver tabip.
Yanıp bittiğim için değil,
Bir daha kimsenin ısınamayacağı kadar soğuduğum için.
Beni öldüremeyen o elin,
Boğazında kalan düğümüm ben.
Yanmış olabilirim.
Ama bak.
Enkazın altından bile kendimi çıkarıyorum.
Hâlâ buradayım.