Kudret Nakışı

Hayat, çoğu zaman bir sis perdesinin arkasında yürümek gibidir ta ki ruh, eşyanın kalbindeki o gizli ritmi duyana dek. Bahar, sadece toprağın uyanışı değil, insanın kendi içindeki o kadim, tozlu rafların havalanmasıdır. Sahip olduğumuz her nefes, aslında bize ait olmayan ama bizim için dokunmuş birer hazinedir.

İnsan, evrenin bu devasa sofrasında sadece bir misafir değil, aynı zamanda o sofranın tadını fark edebilen tek şahittir.
Şükretmek; bir borcu ödemek değil, bir mucizenin ortasında olduğunu fark etmektir.

Bu bakış açısıyla hayatın sıradan akışı bozulur; yürüdüğümüz yollar birer koridor, gördüğümüz çiçekler aldığımız nefes ise o mukaddes metnin birer harfi olur. Her bakış, kelimelere dökülemeyen ama kalpten arşa yükselen dYaradan’a sunulan dilsiz bir teşekkürdür.

Baharın coşkusu, bize şunu fısıldar: Hiçbir kış sonsuz değildir ve her tohum, içinde bir ormanın rüyasını taşır.