Kopmuş Ruhum Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Yutkuna yutkuna sustum,
aslında susmayı bilmiyordum.
Konuşmanın çözüm olduğunu sanıyordum,
meğer susmak da bir çığlıkmış…
sonradan anlıyordum.

Yanılmışım sanırım,
insan bazen en çok konuştuğu yerde kaybedermiş.
Dilim yaraymış meğer,
her kelime kalbime geri dönüp beni delermiş.

Beni öyle bir sessizliğe mahkûm ettin ki;
etim kemiğimden ayrıldı sanki.
Yüreğim bedenimden kopup gitti,
ben hâlâ “belki dönersin” diye bekleyen bir enkaz gibi.

Ulan kalbim ruhumdan ayrıldı,
sanki içimde kıyamet koptu.
Bir tarafım seni sevmekten vazgeçmedi,
bir tarafım “bitti artık” diye içimde sustu.

Sen ne yaptın bana?
Bir insan bir insana bunu yapar mı?
Ben seni kalbime sığdırmaya çalışırken,
sen beni yokluğuna sığdırdın… bu adalet mi?

Bak şimdi geceler ağır,
duvarlar bile ismimi biliyor.
Ben her gece seni unutmaya çalışıyorum,
ama sabah olunca kalbim yine sana yeniliyor.

Bir sigara yakıyorum bazen,
dumanı göğe değil sana gidiyor.
Her nefeste adını içime çekiyorum,
her nefeste biraz daha içim gidiyor.

Sokaklar seni soruyor bana,
ay bile yüzüme bakıp susuyor.
Ben seni anlatmaya kalkınca,
gece bile karanlığını büyütüp duruyor.

Meğer insan en çok
“gitmeyeceğim” diyenlere inanırmış.
En derin yarayı da
“asla bırakmam” diyenler açarmış.

Ben seni sevdim,
öyle yarım yamalak değil.
Ben seni sevdim,
ölür gibi… geri dönmeyecek gibi değil.

Ama sen…
bir rüzgâr gibi geçtin içimden.
Ben fırtınaya döndüm arkandan,
sen sadece bir mevsimmişsin meğer kalbimden.

Şimdi soruyorum kendime:
Sevgi buysa neden bu kadar kanıyor kalbim?
Bir insan sevdiğini bırakıyorsa
neden hâlâ onun için atıyor kalbim?

Bilmiyorum…
belki de aşk dediğin şey budur.
Bir tarafın gitmek ister,
bir tarafın hâlâ “o”dur.

Ve ben hâlâ burada,
aynı yerde bekliyorum.
Sana değil artık…
senden kalan o eski “bize” özlem duyuyorum.

Ama şunu bil gülüm;
bir gün gerçekten susacağım.
Adını bile içimden geçirmeden
seni tamamen unutacağım.

İşte o gün
kalbim yeniden doğacak belki.
Ama sen…
beni kaybettiğini çok geç anlayacaksın belki.