Kimsesizler Rıhtımı Şiiri - Bahtiyar Cm

Kimsesizler rıhtımında bir akşamüstü yine.
Güneş, sensizliğin kıyısında yarım kalmış bir cümle gibi düşüyor denize.
Bak,
Martılar süzülüyor gökyüzünde, sanki sana kanat çırpar gibi.
Dalgaların sessizliğine bırakıyorum içimdeki fırtınayı.
Ama insanların çığlıkları karışıyor dilsiz feryatlarıma.
Oysa ne güzel sevişiyor gökyüzüyle deniz.
Yakamozlar eşlik ediyor bu geceki yalnızlığıma.
Dalgaların melodisiyle martılar susturuyor şehri.
Ben ise her gün batımında güneşle birlikte,
Seni sessizce uğurluyorum içimden.
Yıldızlar, sökülmüş düğmeler gibi dağılıyor karanlığın göğsüne.
Gece, anılarının üzerine ağır bir gölge gibi seriliyor.
Sahi,
Kaç gemi daha batacak bu gönül denizinde?
Kaç veda,
Kaç hıçkırık sığacak bu daracık rıhtıma?
İçimde dinmeyen bir sancı,
Dilimde paslı bir suskunluk var.
Bütün limanlar senin olsun.
Ben sende kalıyorum.
Çünkü gidecek yeri olan yolcudur.
Durağı sen olanlar müebbet kalır bu rıhtımda.
Zaman,
Kırık bir saat gibi durdu bu ıssız durakta.
Yollar sana çıkmıyor artık.
Her adım biraz daha uzaklaşıyor senden.
Ay ışığı, solgun bir yara izi gibi düşüyor sulara.
Ben yine aynı rıhtımda,
Aynı boşluğa bakıyorum.
Söz bitti.
Mevsim tükendi.
Artık ne rüzgâr bekliyor beni,
Ne de fırtına.
Adını kalbimin duvarlarına kazıdım.
Şimdi bu sessizlikte,
Yalnız sana doğru sonsuzlaşıyorum.