Kendinden Uzağa Şiiri - Maraşlı Osman

Özlüyor insan;
Ardında bıraktığı o sılayı...
Gölgeler
Karanlıklar
Adımları yavaşlatan o ağır keder
Ve o eski hatıralar ardında
Birbirine karışıyor puslu bir camda
Zamanın unuttuğu solgun yüzünde
Renkler soluk
Sesler yitik
Sokaklar yabancı,
Sokaklar dilsiz
Dolanıyor zihnin tenha koridorlarında
İnsan, kendi adını unutuyor
Kendi gölgesinden gizlenerek
Kendinden uzağa düştüğü şu yollarda,
Özlüyor sessizce.