Senden Uzağa Şiiri - Süleyman Özgüven

Eski mahallede geldim bugün,
yıllar önce bırakıp gitmiştim...
Senden uzağa,
hem de çok uzağa...
Yıllar, yıllar geçti üzerinden,
niye geldim bilmiyorum.
Çocukluğumu,
gençliğimi özledim galiba...
Ya da kaybettiğim geçmişimi...
Ayaklarım sürüklüyor beni,
senin olduğun yerlere...
Aklım dur diyor,
yüreğim git diyor.
Dayanamadım...
Yüreğimi dinledim.
Sizin evin sokağın başına geldim.
Gitsem mi, gitmesem mi,
bilemedim...
Ağır ağır yürüdüm,
döndüm ve baktım...
Kimseler yoktu.
Ev terk edilmiş,
viraneye dönmüş...
Tıpkı yüreğim gibi.
Bahçeye girdim,
ağır adımlarla...
Seninle oyunlar oynadığımız bahçede,
ne çiçekler kalmış,
ne başka bir şey...
Yüreğim sızladı.
Kapısı olmayan evinize girdim.
Ne kokun kalmış,
ne de bir izin...
Camlar paramparçaydı,
tıpkı şu anki kalbim gibi.
Biraz durup,
gerisin geriye çıktım dışarıya...
Daha fazla dayanamadım.
Kalbim durdu sandım...
Komşulara sordum sizi.
"Yıllar evvel gittiler,
bir daha da gelmediler" dediler.
Gittim gerisin geriye...
Arkamda eski bir mahalle kaldı,
içimde ise yılların özlemi...
Bir zamanlar yaşadığım çocukluğum,
bir zamanlar sevdiğim sen...
Hepsi o eski evin duvarlarında kaldı.