Kelamin Hükmü Şiiri - Töre Hanım

Nefes durur, zaman durur, bir harf düşer dile, Dünyanın ekseni sarsılır o ilk heceyle. Bir söz çıkar dudaktan, oku yaydan fırlatır gibi, Zamanın kumaşında yürür dilin makası; Ya kör bir karanlığı yarar geçer, Ya da canı canından ayırıp keser. ×××××××××××××××××××××××××××× Doğru yerde, doğru kalbe dokunursa eğer; Gökkubbeyi indirir insanın ayakları altına. Ruhun en çıplak, en yaralı yerine, İlahi bir terzi gibi zarafet dokur. Sana kralların bile eğileceği bir taht sunar, Bir kaftan biçer ömrüne, şerefle parıldayan, Seni bir hiçeken, cihanın merkezine koyan. ×××××××××××××××××××××××××××××× Ama sakın güvenme elindeki o keskin çeliğe. Yanlış bir menzilde, kibirli bir nefeste açılırsa ağzı; O makas döner, kendi şah damarını keser insanın. Geriye ne onur kalır, ne bir damla umut, Sadece kendi dilinle kurduğun o soğuk mahkeme. ×××××××××××××××××××××××××××××××× Dostu düşman eyler, sarayları yıkar da geçer,Bir bakmışsın, o terzi bu kez senin için biçer;Suskunluğun ardına gizlenmiş o beyaz kefeni.Anla ki ey insan, kelam sadece bir ses değildir;Söz, varlıkla yokluk arasındaki o ince çizgidir.Ya tek bir cümleyle cana can katıp ölümsüzleşirsin,Ya da kendi celladının makasını, kendi elinle bileylersin.