Kayboldum Galiba Şiiri - Şair Yazar Ali ...

Kayboldum galiba gecenin tam kıyısında,
Bir sokak lambası kaldı gözlerimin hizasında.
Liman gibi sessizdi içimde büyüyen acılar,
Yüreğim savruluyordu karanlığın ortasında.

Hangi şehrin evsizi oldum bilmiyorum artık,
Kaldırımlar tanıyor beni geceler kadar tanıdık.
Cebimde yarım dualar, gözümde yorgun sabahlar,
İçimde eksik kalan her şey biraz daha kırık.

Bir liman vardı içimde, gemileri çoktan battı,
Martılar sustu bir gece, bütün deniz karardı.
İnsan bazen su değil kendi kederinde boğulur,
Benim içimdeki şehir yıllar önce dağıldı.

Araf gibi kaldım hayatın tam ortasında,
Ne geçmişe dönebildim ne yarının kıyısında.
Bir yanım çocuk kaldı eski yaraların içinde,
Bir yanım yaşlandı gecelerin sofrasında.

Sokaklar bilir beni sabaha yürüyenlerden,
Sessizce ağlayan o kayıp yüreklilerden.
Kaldırım taşlarında unutulmuş ayak iziyim,
Geceyi omzunda taşıyan bütün evsizlerden.

Bir çay ocağında unuttum bazen ismimi,
Sigara dumanı aldı içimde kalan sesimi.
“İyi misin abi?” dediler, sustum sadece,
Çünkü yorulmuştu kalbim saklamaktan derdimi.

Evsiz değilim belki ama ait değilim hiçbir yere,
Bir yabancı gibi oturuyorum hayat denilen şehre.
Duvarlar konuşmuyor artık yüzüme bakınca,
Aynalar bile sessiz kaldı geceden sabahlara.

Bir limanın kıyısında sabahladım yine dün,
Dalgalar vurdukça içimde çoğaldı hüzün.
Bir gemi geçti uzaktan, gitmek istedim,
Adımı bırakıp kaybolmak geçti gönlümden bir gün.

Bazı insanlar yaşarken eksilir yavaş yavaş,
Kelimeler yorulur bazen, tükenir bütün savaş.
Ben de eksildim işte sevdiklerimle birlikte,
Bir şiirin ortasında unutulmuş kırık telaş.

Araf dedikleri yerde yaşıyorum yıllardır ben,
Ne tamamen öldüm ne kurtulabildim kederden.
Bir yanım toprağa gömülmüş sessiz bir mezar,
Diğer yanım umut bekliyor uzak şehirlerden.

Sokak lambalarıyla konuşuyorum geceleri,
İnsanlar dinlemiyor artık içimdeki hisleri.
Herkes biraz kırılmış bu şehrin yükü altında,
Herkes taşıyor içinde kaybolmuş cümleleri.

Bir adam gördüm geçen gün limanın kıyısında,
Eski bir valiz vardı titreyen elleri arasında.
Yüzünde yılların susturduğu ağır bir yorgunluk,
Kendimi gördüm onun suskun bakışlarında.

Ve aşk da terk etti beni bir gece ansızın,
İçimde paslı kapılar açıldı ardından sessizce.
Rüzgâr doldu yüreğime limanlardan kopup gelen,
Üşüdüm kendi yalnızlığımın karanlık nefesinde.

Bir şiire sığmıyor artık içimde büyüyen yangın,
Bazı acılar kalıyor insanın içinde saklı, derin.
Kendi cenazesini taşırmış insan yürürken bazen,
Ben de o yükle dolaşıyorum gecelerin dibinde bugün.

Kayboldum galiba bir limanın sislerinde,
Bir sokağın karanlığı kaldı gözlerimde.
Araf gibi bir ömür geçti omuzlarımda,
Ben hâlâ kendimi arıyorum şehirlerin içinde.

Ama belki bir sabah yeniden doğar umutlar,
Bir ses “geçti artık” der bütün kırılmış zamanlar.
O güne kadar taşıyacağım içimde bu karanlığı,
Çünkü en çok kaybolanlar bulurmuş kendi yollarını.