Kaybolan Güvenin Ardından Şiiri - Ali Saye

Herkesle yola çıkılmaz… öğrendim, hem de geç sayılır bir vakitte,
Her yüz dost değilmiş meğer, her söz de samimi niyette.
Aynı göğe baksa da herkes, aynı yıldızı görmezmiş,
Aynı yolda yürüyenler bile, aynı kalple sürmezmiş.

Herkesle hayal kurulmaz, hayal dediğin yük ister,
Omuz ister, sabır ister, bazen de yürekten bir ses ister.
Taşıyamayanın elinde en güzel düş bile dağılır,
Yarım kalan umutlar gibi, insanın içi ağır ağır ağrır.

Herkesle konuşulmaz, bazen susmak en büyük cevaptır,
Çünkü bazı kalpler sağırdır, bazı ruhlar zaten uzaktır.
Ne anlatsan eksik kalır, ne söylesen boşa gider,
Anlamayana kelime değil, sükût en güzel kader.

Ben de düştüm o hataya, hem de bile bile belki,
Kalbimi açtım herkese, tanımadan derinliği.
Değer bilmeyen gözlerde kendimi aradım durdum,
Bir “biz” uğruna kendimden vazgeçip savruldum.

Sevdim… hem de öyle böyle değil, içim yana yana,
Bir bakışta dünya kurdum, bir gülüşte bağlandım sana.
Gözümü kapatmadım aslında, gördüm ama sustum,
Gerçeği bile bile kabullenip, yine de sana tutundum.

Güvendim… sanki hiç yıkılmaz sandım o bağı,
Oysa en sert rüzgâr bile koparırmış en sağlam ağı.
Bir sözün hatırına koskoca bir ömür adadım,
Meğer ben değilmişim, sadece bir durakmışım.

İnandım… kelimelere, yeminlere, o masum bakışlara,
Kendimi bıraktım bir anda, en derin o duygulara.
Gerçeği görmek ağır geldi kalbime o an,
İnsan bazen inanmak ister, doğru olmasa da yalana.

Kırıldım… hem de sessiz, kimse duymadan içimde,
Gülüşlerim sahte kaldı, fırtınalar koptu derinde.
Bir “iyiyim” dedim herkese, kendime bile yalan,
Ama içimdeki o çocuk, hâlâ ağlıyordu zaman zaman.

Hep karşı tarafı suçladım, kolaydı çünkü öyle,
İnsan kendine dönünce yüzleşir en derin şeyle.
Ayna gibi bakmak zor, hatayı görmek daha zor,
Ama gerçek şu ki bazen, suç da bizde olur.

Belki ben eksiktim, belki fazla verdim değer,
Yanlış kalplerde doğru duygular hep ziyan eder.
Sevgi sandığım şeyler belki sadece alışkanlıktı,
Ben anlam yükledikçe, o sadece bir anlıktı.

Hazır değildim belki de, kabulleniyorum artık,
Dostluk dedim, aşk dedim… her şey bana fazla ağırdı.
Bir çocuğun saflığıyla sarıldım herkese,
Ama büyümüş herkes, kir bulaşmış hevesine.

Her geleni “benim” sandım, işte en büyük hatam,
Kalbimi tanımayana açtım kapıyı, hem de defalarca tam.
Sorgulamadan verdim, düşünmeden inandım,
Sonunda kendimi kaybettim, ben diye bir şey kalmadı sandım.

Geç anladım ama öğrendim, hem de derin bir iz ile,
İçimde büyüttüğüm herkes aslında birer yabancı bile.
Ben anlam kattıkça onlar sadece geçti hayatımdan,
Bir iz bile bırakmadan, sanki hiç yokmuş gibi ardından.

Şimdi daha sessizim, kelimelerim seçilmiş,
Herkese değil artık, değerim hak edene verilmiş.
Her el tutulmazmış, her yol yürünmezmiş meğer,
Bazı insanlar sadece dersmiş, ne sevda ne de kader.

Yine de pişman değilim, sevmeyi bildim en azından,
Kalbim kirlenmedi, eksildim ama düşmedim insanlıktan.
Kırıldım ama kırmadım, işte en büyük farkım,
Kaybettim belki çok şey, ama kendimde kaldım.

Ve şimdi biliyorum… herkesle yola çıkılmaz gerçekten,
Her kalp aynı atmaz, her söz gelmez yürekten.
Ben azaldım belki ama daha da derinleştim,
Kaybettiklerimle değil, öğrendiklerimle ben oldum, büyüdüm, geliştim…