Kayıp Parça Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Bazen insan,
kendi sesinden bile yorulur.
Aynada gördüğü yüz,
başkasına aitmiş gibi bakar ona.
Omuzlarında görünmez yükler vardır,
adı konmamış,
kimseye anlatılamamış.

İnsan bazen kendine bile yük olduğunu hisseder,
bir odanın köşesinde fazlalık gibi,
sanki çıksa herkes rahatlayacakmış gibi.
Oysa kimse söylememiştir bunu,
sadece kalp fısıldamıştır
en acımasız diliyle.

Bir çıkmaza girer,
duvarlar yaklaşır,
hava incelir.
Nefes almak lüks olur,
susmak zorunluluk.
Göğüs kafesinde bir şey çırpınır
ama adı korku mu,
yoksa umut mu,
ayırt edemez.

Eti kemiğinden ayrılır insanın,
ruh bir tarafa savrulur,
beden diğer tarafa.
Gülümseme otomatikleşir,
“İyiyim” kelimesi
en büyük yalan olur dudaklarda.
Ama yine de söylenir,
çünkü güçlü görünmek
öğretilmiştir herkese.

Kimse görmez
geceyle yapılan o sessiz pazarlıkları.
“Bir gün daha” dersin,
sadece bir gün daha.
Zamanla birikirse belki
hayata benzer bir şey çıkar ortaya diye.

Ve yine de…
tüm bu ağırlığa rağmen
kalp atmayı bırakmaz.
Sabahlar hâlâ gelir,
ışık bir yerlerden sızar.
İnsan fark etmeden
dayanmıştır bir şeye.

Belki küçük bir cümleye,
belki bir şarkıya,
belki de sadece
“Henüz bitmedi” düşüncesine.

Çünkü insan,
kırık olsa da eksik değildir.
Yorulmuş olmak,
vazgeçmek değildir.
Ve bazen
“İyiyim” demek bile
hayatta kalmanın bir yoludur.