balkonlarımız akşamlara hazırlanırdı
rüzgardan kaçmak imkansız
sokaklar boyu acılı bir bekleşmek bu
biliyorsun rüzgarlar acılaştırırdı
balkonlarımıza düşen rüzgarın sesini
çocuk seslerine banardık acılaşmamızı
kısıldığım kapanda kuş sürüleri
herkesin özgürlüğü bi garip
sevmelerimin muhatabına esir
yalınlığımla sokağınım
hiçbir kapımın numarası yok
ve bulutlarla mühürlü kimliğim
seni sonbahar ışıklı sokaklarda aradım
rüzgarın haylaz ıslığında
bileklerimde oyuncak saatim
ucu yırtık ayakkabılarımla
kırmızı ufuklu ilk akşam burukluğunu
pencerenizdeki koyu gölgeli boşluğunla tattım
yoluna çıkamam sen bak ardına tuhaf kontes
ben deniz yorgunu sen karasal bir söylemdin
sigaranı tutuşundaki ima dönemsel intihar saçma
resmi günlerimde özel anlarımdın anlayışsız kuru sıkı
şemsiye açardın bahtsız sağanaklarıma ulu orta
görenler ağaçlara benzetirdi bol yapraklı saf ladin
müziğim yoktu aklımdaki öncesizliğimde
yaşayamadığımız masal renkli bahçemizin
öğleye yakın sabah aydınlığı
sesinle açan gülün yaprağının yeşili
ve ben hep aynı noktadayım bir tanem
noktasız güzelliğinin ilk harfinde
bir şehrin sessizlik anıydı
gidişinden kalan
ve güvercin sesleri hatırasızken
eski soğuklar gibi kokardı ağaçlar
akşama gömülmek isterdim...
insanları tanımak sevmekten daha zor
sokak sokak gezerek düşündüm bunu
yola yakın pencerelerde sokağa bakan çocuklarla
ve kuş ölüleri gömmemek için
ağaçlardan uzak durmama rağmen
kabullendim hayatı...
bahçeli bir çığlığın gecesi
sana bakışlarımın anlamsılığı
ağaçlar ve ağaç dalları çıplak
toprağın çamuru ve kendisi tümden griye ve kurşunîye teslim
ayaklarımın koltuk değneğiydin
intihar öncemin son mektubu sandığım
baksana otobüslerde insanlar benleşmiş
elim yüzüm akşam telaşı
şehir hazırlanır uykuya
ben kuzgun hüzünlere gebe
dostlar alışverişte görsündür mutluluk yılbaşı
sabit acılarla değişkendir hayat
-
Öztürk Acun
Tüm YorumlarBravo öğretmenim. Başarılar diliyorum. Bir perde açılır biri kapanır.