Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

sil baştansın işte
ölüşünle yaktın yarattın kendini
soğuk
ayak diremek
anlamsız
belleğimizde kuş kırıntıları

tir tir titrerken şuh dalgaları akdenizin
ayaklarımı yakan kumsal kumlarının kabullenmiş rahatlığında
kıtlığını duyumsuyorum
ellerinin beklemiş su kokusunun...

ah bu sonsuz iyot esintileriyle

kuzeyden ağrım
benim en candan acım
dağların yan bakışlı güzelliğinin
şaşkınlığıma şehvetli şefkati
begonyamın hayata küsüşü
bu kırık hüzün

sabaha dokunurcasına aradım geçtim akşamüstlerini
öğle sonu baygınlığı okşar ağaçları süklüm püklüm
aklımda püfür püfür bir istanbul bir de sen
mutluluk vapurları yol alır şarkımda ezik
içlenmiş bir çocuğun kendine acımasıdır aşk
şanslı mektuplarım nasıl ulaşır çivit dudaklarına

artık solgun ama samimi ışıklarımız yok
yalancı neonlar deşer yaralandığımızı
daha bir perçinlenir gökyüzünü düşünürken yalnızlaşmak
şimdi hangi yağmurun eşiğinde dursam o aynı ürperme
o çok bilmiş edası bulutların
o sahte gülümseyiş yerli yersiz

kar türkülü çocuklar gülüyor içimde
halk dalgasıyla çığlaşan köy özlemli
mahallede bıraktığım sonu son olmayan
en naif arkadaşımdı meçhul ama kahraman...

korkusuzca saydıydık yıldızları tek tek

cahil takvimlerin yaprakları yazmazdı seni
ya da yazılan her şey sendin tepeden tırnağa

acılarımın yanı başına gelip oturdun mu ki hiç

sen beni anlamanın kuşkusuzluğunda olmadığın sürece

erken bir kış bastırırdı
kar tanecikleri kaplardı her yanımızı
sen ona da aldırmazdın
bana aldırmadığın gibi
inişlerimiz çıkışlarımız olurdu
kimi zaman öpüşür soğuklaşmayı unutur

I.

badem ağaçları çiçek döktü
sevdim tozlu yolları
ikindi güneşini unutmadan
otobüsler iş çıkışı huzurlusu

karanlığın sahnesinde ipekten yumuşaktı unutulmak
unutulmaktan korkmamaktı büyümek sessizliğin hatırına

dün uyanmanın tadına doyamadı ürpermek yalan dolu
bize zorla biçilmiş ömrü yaşıyoruz sırf ölmek için