İsmail Uysal Şiirleri - Şair İsmail Uysal

Kimi zemheride buldu baharı
Biz ise hazanın ardına düştük.
Cüzdanda para yok, ambarda darı
Topyekûn bir ekmek derdine düştük.

Koşturduk ucuzluk nerede ise

Ben bir hiçim sen ekbersin
Allah’ım affet!
Sen affetmeyi seversin
Allah’ım affet!

Aldığım nefes zararım

Elin ağzı torba değil büzesin
Büzsen ne yüzsüzce torba ağır der
Gıybet ortamında çıkmaz ya sesin
Duymak istemezsin, onlar sağır der.

Kalbin emanettir sana verme paye muhannete
Bakışında bahar gizli, kokun gülistan gibidir
Bir gülersin bahar gelir kış kokulu memlekete
Duruşunda asalet var gülüşün destan gibidir

Bir düzen ki içinde düzenbazlar kol gezer
İpi kaptıran cambaz kuyu kazıyor emmi!
Kurt sandığım bir köpek, sırtlana destan dizer
Güvercin fermanını kanla yazıyor emmi!
Ne muhabbet erbabı ne de çayımın demi.

Ah emmim ah, yanıyor nicedir her yanımız
Yüreğimiz kebaptır, ciğer büryandır Emmi!
Kanadıkça kanıyor her bir yanda canımız
Nasıl bir devirdeyiz, bu ne zamandır Emmi?

Çeşit çeşit ölümler belirliyor gündemi

Belki de sadece bakışırız;
Sonra kuşlar ölür,
Ardından papatyalar...

Yağmur yağar ölü toprağının üstüne;
Adını duymadığımız bir kasabanın,

Anlar, anlatamaz sustuğu zaman
Kim bilir nasıl bir günah gizliyor
Gözlerin, tekinsiz bir ah gizliyor

Göz kapaklarını kıstığı zaman
Ak içinde bin bir siyah gizliyor

Ne yana baksam ölüm
Ne yana dönsem ağrı
Babama çatar dölüm
Ceddimin yanmış bağrı.

Kocaman bir hiç olmuş

Tanıyamıyorum bakışlarını
Sanki gözlerine başka göz değmiş
Sanki dudağına dokunmuş rüzgar
Aparmış dağlara gözyaşlarını
Sanki gözlerinle ağlamış dağlar