Karanlık bir yanı var yaşamanın
İnsanlık uyuyor sanki derinden
Korkaklığı okunuyor insanın
Uyuyanların gözlerinden
Oğlum, insanları sev lakin biraz uzaktan
Yorar seni dolunay deniz arası gelgit
İyilik kuş gibidir, korkma sakın uçmaktan
Kılıcını kınında güçlü tutandır yiğit.
Gözlerinde upuzun ve ipince bir çığlık
Bakışında renklerin tüm sırları gizlidir
Umudumdaki çukur, hayalimdeki dağlık
Gülüşünde yurdumun bozkırları gizlidir
Madem mavi değil artık gökyüzü
Kanat çırpmasınlar boşuna kuşlar
Bu karanlık beni yutmadan evvel
Aldım bir nefes de senin için yar
Sensiz ne yer ne yönüm var,
Al beni bana bırakma
Hançere hükmünü göster
Öldür, yabana bırakma
Yarın geç olur nazenin
Alabora olmuş gemilerdesin
Kokunu denize katar gözlerin
Kimbilir nerede ne seferdesin
Hangi yüreklerde atar gözlerin
Ok olur sineme batar gözlerin
Ben yaşadım, evet, hatırlıyorum
Kuşlar ölüyordu, göğün yüzünde
Ölü kuş sesiyle doldu Erzurum
Gün karardı her bir kuş öldüğünde
Ben yaşadım, evet, hatırlıyorum
Oradaydı, ne varsa benden geriye kalan
Gerisi lafı güzaf, gerisi safi yalan
Olmasa da hiçbir şey gözlerin oradaydı
Şiir ne ki kurşuni sözlerin oradaydı
Oradaydı gönlüme hançer sokan rakkase
Bin dokuz yüz seksenin yirmi altı nisanı
Annemin kucağında açtım gözlerimi ben.
Dedem koymuş adımı, hatırlatıp kurbanı
O gün bugün peşimde bıçağını bileyen.
Erzurum' un en ücra ilçesinin köyünde
Adını özlem koydum bütün ukdelerimin
Kokluyorum hatrıma geldikçe mendil gibi
Yokluğunda karardı dünyası içerimin
Her hatıran yanıyor içerde kandil gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!