Madem mavi değil artık gökyüzü
Kanat çırpmasınlar boşuna kuşlar
Bu karanlık beni yutmadan evvel
Aldım bir nefes de senin için yar
Sensiz ne yer ne yönüm var,
Al beni bana bırakma
Hançere hükmünü göster
Öldür, yabana bırakma
Yarın geç olur nazenin
Alabora olmuş gemilerdesin
Kokunu denize katar gözlerin
Kimbilir nerede ne seferdesin
Hangi yüreklerde atar gözlerin
Ok olur sineme batar gözlerin
Ben yaşadım, evet, hatırlıyorum
Kuşlar ölüyordu, göğün yüzünde
Ölü kuş sesiyle doldu Erzurum
Gün karardı her bir kuş öldüğünde
Ben yaşadım, evet, hatırlıyorum
Oradaydı, ne varsa benden geriye kalan
Gerisi lafı güzaf, gerisi safi yalan
Olmasa da hiçbir şey gözlerin oradaydı
Şiir ne ki kurşuni sözlerin oradaydı
Oradaydı gönlüme hançer sokan rakkase
Bin dokuz yüz seksenin yirmi altı nisanı
Annemin kucağında açtım gözlerimi ben.
Dedem koymuş adımı, hatırlatıp kurbanı
O gün bugün peşimde bıçağını bileyen.
Erzurum' un en ücra ilçesinin köyünde
Adını özlem koydum bütün ukdelerimin
Kokluyorum hatrıma geldikçe mendil gibi
Yokluğunda karardı dünyası içerimin
Her hatıran yanıyor içerde kandil gibi
Kalın kalın duvarlar içinde bir ses duydum
Münzevi yalnızlığın koynunda bir kuş gördüm
Damarları zorlayan cılız bir nefes duydum
Gözlerin feri sönmüş bedmin bir bakış gördüm
Özlem, bir yanardağın gizlediği ateştir
Kırdığım tüm kalpler avucumdaydı
Yoruldum sevgili, yorduğum kadar
Kan çanağı gözler baş ucumdaydi
Gördüm, baş ucunda durduğum kadar
Yorulmuş hayaller bir adım önde
Yalanın ucuyla beslenir olduk
Hepimiz aslında ikiyüzlüyüz!
Herkese beyhude seslenir olduk
Hepimiz aslında ikiyüzlüyüz!
Su avare toprak çorak geziyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!