İki Ülke Bir Hasret Şiiri - Bahtiyar Cm

Yine sordun, İyi misin? diye.
Susturdum içimdeki bütün fırtınaları,
Yorgun bir tebessüm kondurdum yüzüme.
İyiyim, dedim.
Aslında ne çok kırgınım,
Ne çok dağılmışım.
Gurbet dediğin nedir ki?
İki kalp arasında örülen o aşılmaz duvar.
Ben burada,
Senin yokluğunla boğuşurken,
İyiyim, demek,
Kendime ettiğim en büyük yalan.
Zeytin karası gözlerinin hayali,
Öyle bir vuruyor ki geceme,
Sanki birazdan kapıyı çalacakmışsın,
Sanki birazdan bir ses duyacakmışım gibi.
Oysa saatler durmuş,
Mevsimler inadına kış.
Bir selamın yetişmiyor artık yaralarıma.
İyiyim,
Sadece biraz eksik,
Sadece biraz sensiz.
Kaç gece eskidi bu yabancı ülkede.
Yabancı sokakların taş kaldırımlarında aradım izini,
Bilmezsin.
Burada çiçekler bile kokusuz açıyor.
Dalından kopmuş kuru bir yaprak gibi,
Savrulup duruyorum rüzgârın kollarında.
Göçmen kuşlar geçiyor penceremin önünden her sabah,
Onlar bile senin coğrafyana kanat çırparken,
Ben bu beton yığınlarının arasında,
Kanadı kırık bir serçe gibi kalıyorum.
Şimdi benden uzaklarda,
Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsun,
Aynı yıldızda arıyorsun gözlerimi.
Biz seninle iki ayrı ülkede,
Aynı hasretin nöbetini tutuyoruz.
Toprağın yağmura susadığı gibi susadım sesine.
O yüzden bir daha sorma bana,
İyi misin? diye.
Ben seninle iyiyim ancak,
Seninle tamamlanırım.
Gerisi sadece nefes alıp vermek,
Gerisi sadece yaşama taklidi.
İçimde biriken bu ağır duman,
Boğuyor odadaki cılız ışıkları.
Sokak lambaları büküyor boynunu çaresizliğime,
Kaldırım taşlarına siniyor bu dilsiz feryat.
Bahçemdeki güller bile soldu hasretinden.
Dışarıda fırtınalar kopsa ne yazar?
Benim içimde nehirler kuruyor sen yokken.
Gözlerimden süzülen her damlada,
Bir parça daha eksiliyorum hayattan.
Adını anmak bile canımı yakıyor artık,
Çünkü dokunamadığım her saniye,
Biraz daha ölüyorum bu karanlıkta.
Beni bu yabancı ellerde,
Kuşların bile uğramadığı bu uçurum kenarında bıraktın.
Senden başka sarılacak kimsem yokken,
Söyle, nasıl İyiyim, derim sana?
Nasıl ayakta kalırım bu enkazın altında?